Κβαντικο σωμα. Α/Μ Φωτογραφια: Giannis Doganis

ΣΩΜΑΤΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ-Η ΕΝΘΥΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ.

Μια δραση στον χωρο της εννοιολογικης τεχνης.

Ενα αφιερωμα στο κβαντικο σωμα.

Στην αρχη,

δεν υπηρχε ουτε Υπαρξη, ουτε Ανυπαρξια.

Ολος αυτος ο κοσμος ηταν μια ανεκδηλωτη ενεργεια...

Το Ενα αναπνεε χωρις ν' ανασαινει,

αποκλειστικα με την δικη Του δυναμη.

Δεν υπηρχε τιποτα αλλο εκει...

Υμνος στη Δημιουργια, Ριγκ Βεδα.

ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ.

Η ΟΔΟΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΡΜΑ.

 

Τα σωματα μας ειναι φτιαγμενα απο την σκονη των αστεριων.

Τα ιδια σωματιδια που συνθετουν τα αστρα, συνθετουν και τα σωματα μας.

Ειμαστε παιδια των αστεριων, και τ' αστερια ειναι το σπιτι μας.

Ειμαστε ταξιδιωτες σ' ενα κοσμικο ταξιδι.

Αστρικη σκονη που στροβιλιζεται και χορευει μεσα στα ρευματα και στις δινες του απειρου.

Η ζωη ειναι αιωνια, αλλα οι εκφρασεις της ειναι εφημερες, παροδικες, στιγμιαιες.

To σωμα ειναι ενα παγωμενο γλυπτο. Ειναι ενα ποταμι πληροφοριων.

Ενας οργανισμος που ρεει, που ενδυναμωνεται απο την διανοια εκατομμυριων χρονων.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΣΩΜΑ.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΝΟΥΣ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΝΟΥ.

Το ανθρωπινο σωμα συγκροτειται πρωτα σαν εντονες αλλα αορατες δονησεις,

που ονομαζονται κβαντικες διακυμανσεις,

προτου προχωρησει στην συντηξη σε κυματα ενεργειας και μορια υλης.

Πρεπει να μαθει κανεις πως να ερχεται σ' επαφη με την εσωτερη ουσια του Ειναι του. 

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΥΣΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΩ. ΕΙΝΑΙ ΑΦΟΒΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ. ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΡΕΜΕΙ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ. Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΟΥΣΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ, ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΠΤΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ, ΑΦΟΥ ΚΑΘΕ ΣΧΕΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΚΑΘΡΕΠΤΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.

Στην ουσια, δεν ειμαστε παρα μεταμφιεσμενες οψεις του Θειου,

και οι εμβρυακοι θεοι και θεες που εμπεριεχονται μεσα μας,

ζητουν να "υλοποιηθουν" και να ολοκληρωθουν.

Η ΣΙΩΠΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΟΤΙΚΗ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΣΙΩΠΗ.

ΕΧΕΙ ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΙ ΒΑΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ, ΕΧΕΙ ΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ, ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ.

Την στιγμη που ο παρατηρητης αρχιζει να αναγνωριζει οτι δεν ειναι οι σκεψεις και τα συναισθηματα του αλλα μαλλον μια παρατηρητικη παρουσια, τοτε λαμβανει χωρα μια διαδικασια μη ταυτισης και ετσι εγκαθισταται η πρωτη γεφυρα της Κβαντικης Συνειδητοτητας.

Σε μια βαθυτερη πραγματικοτητα, περα απο τον χωρο και τον χρονο,

ισως ολοι ειμαστε τα μελη ενος σωματος.

 

Αν την στιγμη του οργασμου καποιος μπορεσει να κλειστει στον εαυτο του και να δει τις αισθησεις σαν ενεργεια, τοτε θα βιωσει τον θεικο παλμο.

Αρχαιο γιογκικο κειμενο.

Σαν παρατηρητής των περιεχομένων του νου μου(σκέψεις, συναισθήματα, εντυπώσεις, σχέσεις), είμαι κάτι πα­ραπάνω από τα περιεχόμενα του νου μου.
Καθετί (σκέψεις, αισθήματα, πάθη, σχέσεις, συσχετισμοί) απο­τελείται από ενέργεια.
Είμαι ο δημιουργός όσων παρατηρώ.
Το σύμπαν αποτελείται από Ενέργεια, Χώρο. (Διάστημα), Μάζα και Χρόνο.
Καθετί αλληλοδιαπερνά οτιδήποτε άλλο.
Καθετί αποτελείται από κενό και η μορφή, το σχήμα, είναι συ­μπυκνωμένο κενό. Με άλλα λόγια, καθετί αποτελείται από την ίδια ουσία.

Ο ακρογωνιαίος λίθος των περισσότερων διαλογιστικών τεχνικών και κανόνων είναι η εξάσκηση της παρατηρητικής ικανότητας. Επίσης, δίνεται βα­ρύτητα στην εστίαση της προσοχής στα περιεχόμενα του νου ή της κατάστα­σης της ύπαρξης. Έτσι, μπορεί κανείς να παρατηρήσει συγκεκριμένες σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα τη στιγμή που λαμβάνουν χώρα και, μέσω αυτής της διαδικασίας, αποκτά μια αίσθηση ότι είναι ανεξάρτητος ή "κάτι παραπάνω" από την ροή αυτών των περιεχομένων.

 

Αν οι ανθρωποι ηταν στα σωματα τους,

θα γνωριζαν τις πρωτες φευγαλεες ματιες του Θεου μεσα απο τις οργασμικες εμπειριες τους.
 

Οσσο

Διδάσκω την προσευχή του σώματος. Και αν μάθεις την προσευχή του σώματος, αν την επιτρέψεις, τότε η προσευχή της ψυχής θα γεννηθεί από μόνη της. Όταν το σώμα αρχίζει να δονείται με το θεϊκό, ξαφνικά θα δεις ότι η ψυχή σου δονείται κι αυτή. Το σώμα σου και η ψυχή σου είναι ένα. Ο νους είναι εκεί­νο που τα χωρίζει. Διέλυσε το νου και είσαι ένα, είσαι απόλυτη ενότητα, ολο­κλήρωση, ενοποίηση, Ο νους είναι ο ένοχος.
 

Oσσo 

 

Το σωμα εχει την δικη του σοφια.

Γνωριζει πως να χορεψει, πως να τραγουδησει, πως να δονηθει με τον Θεο.

Η ΥΛΗ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΧΟΡΕΨΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.

Οσσο

Το να συνεχιζεις προς τα εμπρος,
σημαινει να πηγαινεις μακρυα.
Το να πηγαινεις μακρια,
σημαινει να επιστρεφεις.
 
Τao te Ching

ΙΣΩΣ Η ΦΥΣΗ ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ.

... Άρχισα ν’ ανακαλύπτω ποιος ή τι δεν ήμουν: δεν ήμουν ο νους μου... δεν ήμουν οι σκέψεις μου, δεν ήμουν τα συναισθήματα μου... δεν ήμουν οτι­δήποτε ήταν γνωστό. Ήμουν απλώς ο μάρτυρας (ο παρατηρητής) όλων των πραγμάτων που έρχονταν και παρέρχονταν. Αργότερα έμαθα ότι αυτή η προ­σέγγιση, δηλαδή το να ανακαλύπτεις ποιος είσαι, μαθαίνοντας πρώτα τι δεν είσαι, ήταν ένα μονοπάτι που οδηγούσε στον εαυτό σου. Πρακτικό ανάλογο αυτής της διαδικασίας είναι το ξεφλούδισμα ενός κρεμμυδιού. Αυτό που οι πε­ρισσότεροι από μας δεν συνειδητοποιούμε, είναι πως όταν αφαιρέσουμε όλες τις φλούδες, στο τέλος δεν μένει ΤΙΠΟΤΑ.

Dr. Stephen Wolinsky

«ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ»/ Αρθρο του Γιαννη Δογανη συνοδευτικο του καταλογου της ομωνυμης ομαδικης, στην αιθουσα τεχνης Φοιβος, ΕΚΤ

«Το γυμνό στην τέχνη».
Πανελλήνια ομαδική. Αίθουσα τέχνης Φοίβος. Εικαστικο κεντρο Τρικαλων.

Καλλιτεχνική επιμέλεια, συμμετοχή, Φωτογραφιες κειμενου, copyright :

Giannis Doganis

Συνήθως η τέχνη καταπιάνεται με τους ανθρώπους σαν ψυχολογικές οντότητες, ψυχές που είναι τυλιγμένες σε φυσικές μορφές. Την ενδιαφέρει λιγότερο αυτός καθεαυτός ο όγκος του σώματος. Όμως έχει ενδιαφέρον η σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο γυμνό και στη γύμνια.

Το πρώτο έχει να κάνει με την επιθυμία της εξερεύνησης και της παρουσίασης του σώματος, ενώ το άλλο έχει να κάνει με την προσπάθεια να το κρύψεις – πρόκειται δηλαδή για το σεμνό και το άσεμνο. Από τη μία στέκει η γυμνότητα σαν φυσικό γεγονός και από την άλλη εμφανίζεται η διαδικασία του γδυσίματος, που σημαίνει ταυτόχρονα πρόκληση, αμαρτία, σεξουαλικότητα. Οι πρωτόπλαστοι προ του μήλου, ήταν γυμνοί και δεν γνώριζαν. Μετά το μήλο, ντράπηκαν για τη γυμνότητά τους. Άρα το γυμνό είναι αθώο, ενώ το γδύσιμο είναι αμαρτωλό.

Το γυμνό στην τέχνη εμφανίζεται με την αυγή της Αναγέννησης (1400). Σ’ όλο τον θρησκόληπτο και συντηρητικό Μεσαίωνα το γυμνό – όντας ταυτισμένο με τη σωματική αμαρτία – ήταν απαγορευμένο. Η αναγέννηση επιστρέφει στον άνθρωπο και αποθεώνει τη ζωή μέσα από την αποθέωση νεανικών γυμνών σωμάτων. Είναι γνωστό ότι ο Χριστιανισμός, τρομοκρατημένος από τη δύναμη της σάρκας, κατέστησε το κορμί λίκνο όλων των ηθικών δεισιδαιμονιών. Εκεί βασίζονται οι συντηρητισμοί και όλες οι προκλήσεις και παρεκκλίσεις. Στην δυτικοευρωπαϊκή τέχνη κυριαρχεί – πρώτιστα το μοντέλο του άνδρα – καλλιτέχνη – συλλέκτη – παραγγελιοδότη – καταναλωτή και της γυναίκας προϊόντος προς κατανάλωση – βραβείο για τον ισχυρό της ημέρας και αιωνίου θέματος των ρομαντικών.

Η παρουσία του γυμνού στην τέχνη δεν είναι τίποτα άλλο από μία περιπέτεια, από μία αποθέωση και παρακμή του σώματος, δηλαδή της ίδιας της ζωής όπως αυτή καθρεπτίζεται μέσα στα ανθρώπινα σύνολα ή τις κοινωνικές ομάδες. Και αν η τέχνη είναι μία μορφή διεξόδου για το γενετήσιο ένστικτο, καταλαβαίνει κανείς γιατί το γυμνό ήταν ανέκαθεν αγαπημένο θέμα της ζωγραφικής. Το βλέμμα, από το οποίο αρχίζει η επιθυμία, είναι υπεύθυνο για τις αισθησιακές αλλά και τις αισθητικές μας επιλογές. Βλέπουμε όχι με τα μάτια, αλλά (με) τις ανάγκες μας. Παθητικό το βλέμμα, καλύπτει την libido και από την άλλη, εξιδανικεύοντάς την παράγει τέχνη. Όλα κατά βάθος ξεκινούν από μία έλλειψη.

Σήμερα έχουμε φθάσει στο σημείο να ορίζουμε το έργο τέχνης από το λεγόμενο display, από τον χώρο στον οποίο παρουσιάζεται. Για παράδειγμα, αν δεις το “sex parts” του Warhol στο Whitney Museum της Νέας Υόρκης, είναι τέχνη. Αν το δεις στα περίπτερα της Ομόνοιας, παύει να είναι. Υπάρχουν όρια ανάμεσα στην ερωτική τέχνη και την πορνογραφία. Βρίσκονται στην απομάκρυνση. Η τέχνη κρατάει μια απόσταση, απέναντι στο αντικείμενό της. Ενώ η πορνογραφία ποτέ. Είναι μία απομόνωση και όχι μία διεύρυνση του σεξουαλικού σου ορίζοντα. Ο Φρόιντ επιμένει πως η θέα των γεννητικών οργάνων δεν προκαλεί αισθητικά αποτελέσματα, ίσως μάλιστα να μην προκαλεί ούτε και επιθυμία, αλλά περισσότερο φόβο.

Η πορνογραφία είναι ένας χώρος κατακερματισμού του ερωτισμού, μία επιχείρηση με σκοπό το κέρδος. Η τέχνη συνήθως δεν έχει τέτοιες βλέψεις. Η ελληνική τέχνη δεν χαρακτηρίζεται ακόμη από ανάλογα φαινόμενα,, πλην εξαιρέσεων που δείχνουν βιαστικές υιοθετήσεις, φαινόμενα μιμητισμού.

Εκείνο που εμφανίζεται με επικίνδυνες διαστάσεις στον Ελληνικό χώρο είναι δείγματα καλλιτεχνικής εκπόρνευσης. Και αυτό σημαίνει να εκποιείς δυνατότητες της σύγχρονης τέχνης για να αγοράσεις διαμερίσματα.

Σίγουρα η πορνογραφία ξεκινάει από κει που σταματάει η τέχνη. Δεν είναι η ερωτική πράξη που πειράζει, ούτε το γυμνό που είναι ενοχλητικό. Είναι όταν γίνεται έξω από κάθε καλλιτεχνική δημιουργία. Εντάξει, στην τέχνη επιτρέπονται όλα, με την προϋπόθεση ότι δεν γίνονται μονάχα για να ξυπνήσουν ότι πιο χαμηλό ένστικτο έχεις. Ο σκοπός είναι να κάνεις μια φόρμα – να δημιουργήσεις τέχνη. Οτιδήποτε κάνεις μπορεί να είναι έργο τέχνης αρκεί να σε πηγαίνει κάπου. Ότι είναι μονοσήμαντο, άμεσα αντιληπτό και ευανάγνωστο, δεν είναι τέχνη. Ότι είναι δηλαδή αυτό και μόνο αυτό. Ότι δε συγκινεί, δε δίνει ερμηνείες και οδηγεί πουθενά.

Στην σύγχρονη τέχνη υπάρχει μια εμμονή με το σεξ. Μέσα από το σεξ πουλιέται μια ψευδαίσθηση αφαίρεσης του φύλλου συκής, οπότε επιστρέφουμε στην εύκολη ζωή του παραδείσου. Είναι η έννοια του προπατορικού αμαρτήματος, σαν βάση του δυτικού πολιτισμού. Αλλά γιατί άραγε πρέπει να αισθανόμαστε πως η σεξουαλικότητα πρέπει πάντα να είναι παρούσα στην αντίληψή μας για το γυμνό; Πιστεύω πως αυτό είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας μας, της τεχνικής της διαφήμισης και της αντίληψής μας για τη λαγνεία.

Ο νους δεν είναι παρά αυτός που βιώνει, ο γνώστης. Το γυμνό σώμα δεν είναι παρά αυτό που έχει βιωθεί, το γνωστό. Αν μπορούμε να στρέψουμε την προσοχή από το ένα στο άλλο, τότε θα πρέπει να υπάρχει ένα «εγώ» που δεν βρίσκεται παγιδευμένο στην δυαδικότητα του σώματος ή του νου. Δεν είμαστε το σώμα, δεν είμαστε ο νους. Είμαστε αυτοί που έχουν σώμα και νου.

Body Art-Performance in koufonisia

photo body art performance : Giannis Doganis

Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η Body Art είναι μια τάση αξιομνημόνευτη αυτού που θα ονομάσουμε γενικά, από τις αρχές της δεκαετίας του '70, Performance . Ο όρος είναι στην πραγματικότητα ευρύτερος κατά το ότι υπάρχει μια σωματική τέχνη που προέρχεται προφανώς από την Performance, αυτή που πραγματοποιείται δημόσια, και μια σωματική τέχνη που χρησιμοποιεί διάφορα υπόβαθρα (ουσιαστικά τη φωτογραφία) χωρίς να συνεπάγεται την άμεση αντιπαράθεση με το κοινό. Αλλωστε, θα πρέπει να εντάξουμε στην Body Art καποιες συλλογικές εκδηλώσεις καλλιτεχνων, που ωστόσο εξακολουθούν να ανήκουν από πολλές απόψεις στο σύμπαν του Happening.