Kρανιωνας, η εγκαταλειψη. Χωριο μιας αλλης εποχης. / Φωτογραφια: Giannis Doganis (IANIS)

Φτιαχνω σπιτι, σημαινει φτιαχνω πλινθες μονος μου, χειροποιητες, και αφου τις κατασκευασω από χωμα και αχυρο και τις ψησω στον ηλιο, φωναζω έναν μαστορα να μου τις συναρμολογησει…

Ολα τα πράγματα είναι σαν όνειρα,

σαν οφθαλμαπάτη,

σαν φυσαλίδα και σκιά,

είναι σαν σταγόνες δροσιάς,

σαν λάμψεις αστραπής.

Και ετσι θα έπρεπε να θεωρούνται.

Κάθε τι είναι κενο και η μορφη είναι συμπυκνωμενο κενο.

Το μηδεν απαιτει την αδεια μας προκειμενου να υφισταται.

Ολες οι συνθήκες και οι καταστάσεις στην ζωη μας είναι σχετικές,

γιατί στην ουσία,

δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα.

Υπαρχει μονο μια αντίληψη και μια προοπτική της πραγματικοτητας

που κατασκευαζει ο νους μας.

Ετσι λοιπον δεν είναι οι συνθήκες - καταστάσεις που είναι αρνητικές,

αλλά η αντίληψη-προοπτική που εχουμε γι’αυτές.

Εάν χρησιμοποιούμε γυαλιά με μπλε φακούς,

τα πάντα γύρω μας θα φαίνονται μπλε

και εάν χρησιμοποιήσουμε κόκκινα γυαλιά ότι βλέπουμε γύρω μας θα φαίνεται κόκκινο.

Η οποια πραγματικοτητα ακόμα και αν είναι λευκη εξωτερικά,

θα φαίνεται για τον καθένα μας,

μέσα από τον δικό του προσωπικό ψυχολογικό πρίσμα .

Υπάρχει μια απόλυτη πραγματικότητα χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, που δεν μπορούμε να συλλάβουμε και επομένως μας φαίνεται σαν το τίποτε. Αυτό που μπορούμε να συλλάβουμε, αυτό που εμείς κατέχουμε ως σχετική πραγματικότητα, είναι μια επίδραση, ένα αποτέλεσμα της απόλυτης πραγματικότητας. Τα πάντα όμως προέρχονται απ' αυτήν την πραγματικότητα και επιστρεφουν ξανά σ’ αυτήν.

Γιατί οι μορφές που εμείς τις θεωρούμε πραγματικές, είναι μόνο εικόνες της πραγματικότητας. Αυτό που εμείς θεωρούμε υπάρχον είναι στην πραγματικότητα μη υπάρχον και ακριβώς αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι το υπάρχον. Αυτό που εμείς φανταζόμαστε ως πραγματικό είναι μη πραγματικό, προέρχεται όμως από την πραγματικότητα, από την ολότητα. Όλα τα πράγματα που μπορούν να μετρηθούν με τις αισθήσεις δεν είναι πραγματικά, όπως και όλες οι επιθυμίες της καρδιάς.

Όλα είναι φευγαλεα και σχετικά. Γι’ αυτό μερικοί περνουν για σκιές απλές αποχρώσεις...

Τοπος : Κρανιωνας, δεξια στο δρομο, από Καστορια για Πρεσπες. Ανοιξη 2010.

Φωτογραφιση : Γιαννης Δογανης, εικαστικος καλλιτεχνης.

Copyright photography: Γιαννης Δογανης

Φαραγγι -καταρρακτες Ανθοχωριου. / Φωτογραφια: Giannis Doganis / Ποιηση: Jindu Κrishnamurti

Όταν υπάρχει ελευθερία στη ζωή, υπάρχει τάξη.

Αλλά όταν υπάρχει σκλαβιά, η σύγχυση είναι μεγάλη.

Όσο ήρεμα είναι τα νερά που χαίρονται

το πεντακάθαρο βλέμμα τ’ ουρανού,

έτσι είναι η Ζωή

μέσα στην πληρότητα της ελευθερίας της.

Όσο άγρια είναι τα νερά που ορμάνε,

γεμίζοντας την κοιλάδα με βαθιά ανησυχία,

έτσι είναι και η Ζωή μέσα στη σκλαβιά της σύγχυσής της.

Άσε τη Ζωή να ζωγραφίσει την ομορφιά της

πάνω στον καμβά της ύπαρξης σου.

Μείνε φόντο της αρτιότητας της.

Και μην εμποδίζεις το στρωτό κύλισμά της.

Αυτός που περπατάει ακέραιος μέσα στη σύγχυση

είναι ερωτευμένος με τη Ζωή.

Τζίντου Κριναμούρτι. “Παραβολές και ποιήματα”.

Μετάφραση Νίκος Πιλάβιος.

Τοποθεσια:  Φαραγγι - Καταρρακτες Ανθοχωριου / Plastira's Lake - Λίμνη Πλαστήρα

Χειμωνας 2010

Εικαστικη φωτογραφια:  Γιαννης Δογανης

Copyright photography: Giannis Doganis

Oδοιπορικο στο ορος Γραμμος. / Κρισναμούρτι "Σημειώσεις", Φωτογραφια: Γιαννης Δογανης

Ήταν μια ζεστή μέρα και υπήρχαν άφθονες σκιές.Οι βράχοι άστραφταν με μια ατόφια λάμψη.Τα σκοτεινά έλατα έμοιαζαν σαν να μην κινούνται ποτέ, αντίθετα με τις λεύκες που ήταν έτοιμες ν΄αρχίσουν να τρέμουν με τον παραμικρό ψίθυρο. Φυσούσε ένα δυνατό αεράκι από τα δυτικά που σάρωνε την κοιλάδα.Οι βράχοι ήταν τόσο ζωντανοί που έμοιαζαν να τρέχουν πίσω από τα σύννεφα και τα σύννεφα στριφογύριζαν τους βράχους, παίρνοντας τα σχήματα και τις καμπύλες τους, κυλούσαν γύρω τους και ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις τους βράχους από τα σύννεφα. Μαζί με τα σύννεφα περπατούσαν και τα δέντρα.

Όλη η κοιλάδα έμοιαζε να κινείται, ενώ τα μικρά στενά μονοπάτια που ανέβαιναν στα δάση και πέρα απ΄αυτά, έμοιαζαν να παρασύρονται και να ζωντανεύουν. Τ' αστραφτερά λιβάδια έκαναν παρέα με τα ντροπαλά λουλούδια. Αυτό το πρωί, όμως, στην κοιλάδα κυριαρχούσαν οι βράχοι, είχαν τόσα πολλά χρώματα που υπήρχε μόνο ένα χρώμα. Ετούτο το πρωινό οι βράχοι ήταν ευγενικοί κι είχαν πάρα πολλά σχήματα και μεγέθη, ήταν τόσο αδιάφοροι για τα πάντα, για τον αέρα, για τις βροχές, για τις εκρήξεις στα σπλάχνα τους και για τις ανάγκες των ανθρώπων. Υπήρχαν από πάντα εκεί και θα υπάρχουν πέρα από το χρόνο.

Ήταν ένα λαμπερό πρωινό κα υπήρχε ήλιος παντού κι όλα τα φύλλα σάλευαν. Ήταν ένα πρωινό καλό για βόλτα με τ' αυτοκίνητο, όχι μακρινή, αλλά αρκετή για να δεις την ομορφιά του τοπίου. Ήταν ένα πρωινό που το έκανε καινούριο ο θάνατος, όχι ο θάνατος που φέρνει η φθορά, η αρρώστια ή ένα ατύχημα, αλλά ο θάνατος που καταστρέφει για να μπορέσει να υπάρξει δημιουργία. 

Δεν υπάρχει δημιουργία αν ο θάνατος δε σαρώσει όλα όσα έχει κατασκευάσει το μυαλό για να αυτοπροστατέψει την εγωκεντρική ύπαρξη. Ο θάνατος πριν ήταν μια μορφή συνέχειας, ο θάνατος ήταν συνδεδεμένος με την συνέχεια. Με το θάνατο ερχόταν μια νέα ύπαρξη, μια νέα εμπειρία, μια καινούρια πνοή και μια καινούρια ζωή. Το παλιό εξαφανιζόταν και γεννιόταν το καινούριο και το καινούριο έδινε με τη σειρά του τη θέση του σ' ένα άλλο καινούριο.

Ο θάνατος ήταν το μέσο για το πέρασμα στην καινούρια κατάσταση, στην καινούρια επινόηση, σ' ένα καινούριο τρόπο ζωής, σε καινούριες σκέψεις. Ήταν μια αλλαγή που φόβιζε, αλλά αυτή ακριβώς η αλλαγή έφερνε φρέσκιες ελπίδες. Τώρα, όμως, ο θάνατος δεν έφερε τίποτα καινούριο, καινούριους ορίζοντες ή καινούρια πνοή. Είναι θάνατος απόλυτος και τελειωτικός. Κι ύστερα δεν υπάρχει τίποτα, ούτε παρελθόν ούτε μέλλον. Τίποτα. Δεν υπάρχει δόσιμο ζωής σε τίποτα. Αλλά δεν υπάρχει απελπισία, δεν υπάρχει αναζήτηση, ψάξιμο για μεγάλα βάθη που δεν είναι εκεί. Είναι πλήρης θάνατος χωρίς χρόνο. Ο θάνατος είναι εκεί χωρίς το παλιό ή το καινούριο. Είναι θάνατος χωρίς χαμόγελο ή δάκρυ. Δεν είναι μάσκα που καλύπτει, που κρύβει κάποια πραγματικότητα. 

Η πραγματικότητα είναι ο ίδιος ο θάνατος και δεν υπάρχει ανάγκη για κάλυμα. Ο θάνατος έσβησε τα πάντα και δεν άφησε τίποτα. Αυτό το τίποτα είναι ο χορός των φύλλων, είναι η φωνή εκείνου του παιδιού. Είναι το τίποτα και δεν πρέπει να υπάρχει τίποτα. Ό,τι συνεχίζεται είναι φθορά, μηχανικό, είναι η συνήθεια, η φιλοδοξία. Υπάρχει διαφθορά, αλλά όχι στο θάνατο. Ο θάνατος είναι το ολοκληρωτικό τίποτα. Πρέπει να είναι εκεί γιατί μέσα απ' αυτό υπάρχει η ζωή, υπάρχει η αγάπη. Γιατί μέσα σ'αυτό το τίποτα υπάρχει η δημιουργία. Χωρίς απόλυτο θάνατο δεν υπάρχει δημιουργία.

Κειμενο: Κρισναμούρτι "Σημειώσεις".  Μετ.Ν.Πιλάβιος 

Eικαστικη ταξιδιωτικη Φωτογραφια : Γιαννης Δογανης

Toπος:  Bουνο Γραμμος, Μαιος 2010.

Copyright photography: Giannis Doganis, conjectural artist