Ανάμεσα σε αυτό που μένει ακόμα αφανέρωτο και σε αυτό που έχει ήδη έρθει στο φώς.
Πήτερ Μπρούκ / Η Ανοιχτή Πόρτα. Σκέψεις πάνω στην τέχνη και την τεχνική του θεάτρου.
B&W photography :
Ianis Doganis, Conjectural Artist and trouth seeker .
Ανάμεσα σε αυτό που μένει ακόμα αφανέρωτο και σε αυτό που έχει ήδη έρθει στο φώς, κυλάει ενας χείμαρρος αμορφων ενεργειών και υπάρχουν στιγμές πού γίνονται εκρήξεις, οι οποίες αντιστοιχούν σε αυτόν τον όρο "Σφοτά!". Αυτή η μορφή μπορεί να ονομαστεί "ενσάρκωση".




Οτι ονομάζει κανείς "εργο" είναι η αναζήτηση της σωστής μορφής.


Η φόρμα δεν είναι κάτι που επινοεί μόνος του ο καλλιτεχνης, είναι η σφοτά ενός συγκεκριμένου κράματος. Αυτή η σφοτά είναι σαν το λουλούδι που μεγαλώνει και ανοίγει, ζεί όσο είναι να ζήσει και έπειτα μαραίνεται και δίνει τη θέση του σε ένα άλλο λουλούδι.
Το πρόβλημα είναι ότι το αόρατο δεν είναι υποχρεωμένο να κάνει τόν εαυτό του ορατό. Παρόλο όμως που τίποτα δέν εξαναγκάζει το αόρατο να δηλώσει την παρουσία του, την ίδια στιγμή μπορεί να το κάνει αυτό οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, μέσα από οποιονδήποτε άνθρωπο, αρκεί να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες.
Το αόρατο μπορεί να παρουσιαστεί μέσα στα πιό καθημερινά αντικείμενα. Το πλαστικό μπουκάλι ή το κομμάτι ύφασμα , μπορούν να μεταμορφωθούν και να γονιμοποιηθούν από το αόρατο, με τήν προυπόθεση ότι ο καλλιτεχνης βρίσκεται σε κατάσταση υψηλής δεκτικότητας και ταυτόχρονα έχει εκλεπτύνει το ταλέντο του σε ύψιστο βαθμό. Ενας μεγάλος χορευτής μπορεί να κάνει θεικό και το πιό γήινο αντικείμενο.
Το Ιερό είναι μιά ποιοτική μεταμόρφωση αυτού που στην αρχή δεν είναι ιερό.
Το θέατρο βασίζεται στίς σχέσεις των ανθρώπων, οι οποίοι λόγω της ανθρώπινης φύσης τους είναι εξ όρισμού "ανίεροι". Η ζωή ενός ανθρώπινου πλάσματος είναι το ορατό, μέσα από το οποίο μπορεί να παρουσιαστεί το αόρατο.
Κοπιραιτ - φωτογραφια / Γιαννης Δογανης - εικαστικος καλλιτεχνης



























