FAOS ART IANIS DOGANIS

Art Works Giannis Doganis (Γιαννης Δογανης): visual artist - portfolio / Contemporary abstract art

ΑΜΝΟΣ ΜΗΤΡΑ ΚΛΙΜΑΞ ΑΡΡΗΤΟΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ ΕΛΚΥΣΤΗΣ ΚΗΡΥΚΕΙΟ ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ ΚΑΘΑΡΜΩΝ ΟΛΟΤΗΤΑ ΠΑΙΣ ΠΕΣΣΕΥΩΝ ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΣ ΒΕΔΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΝΤΥΑΝΑ ΠΡΑΝΑ ΦΩΤΟΝΙΟ ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ ΑΝΥΣΜΑ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΔΙΟ ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΙΒΑ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΠΗΓΗΝ ΚΑΣΤΑΛΙΑΝ ΑΝΑΔΡΑΣΗ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΝ ΕΝΤΡΟΠΙΑ ΒΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑΛΛΑΓΩΝ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ ΠΟΛΥΜΑΘΙΗ ΚΡΥΠΤΕΣΘΑΙ ΠΟΤΑΜΟΙΣ ΕΜΒΗΝΑΙ ΦΕΡΣΕΦΟΝΗ ΛΙΓΚΑΜ ΑΠΕΟΝΤΑ ΠΑΡΕΟΝΤΑ ΦΑΟΣ ΙΗΣΟΥ ΦΙΛΙΩΣΗ ΑΥΡΑ ΝΑΝΤΙΣ ΝΤΑΡΜΑ ΠΟΥΡΑΝΑΣ ΚΟΥΝΤΑΛΙΝΙ ΑΙΘΗΡ ΣΑΚΤΙ ΣΑΝΤΙ ΟΡΦΙΚΟΣ ΣΤΑΧΥΣ ΕΦΑΠΤΕΤΑΙ ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΓΙΟΝΙ ΥΠΕΡΧΟΡΔΩΝ ΙΧΘΥΣ ΚΡΟΥΕΤΑΙ ΚΟΑΝ ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ ΕΑΥΤΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΣ ΔΥΑΔΙΚΗ ΚΥΚΛΟΣ ΑΡΧΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΜΥΗΣΗ ΚΑΤΩΦΛΙ ΝΟΥΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΣΗ ΣΠΕΙΡΑ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ ΟΥΣΙΑ ΚΥΚΛΩΜΑ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΓΕΝΕΣΙΣ ΜΟΡΙΟΝ ΜΟΡΦΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΡΟΗ ΕΠΙΦΥΣΗ ΕΝΩΣΙΣ ΜΑΝΤΡΑ ΚΙΡΤΑΝ ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΣΙΝΤΙΣ ΤΣΑΚΡΑΣ ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ ΧΟΡΟΣ ΕΚΣΤΑΣΗ ΗΧΩ ΠΑΝΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ ΑΠΑΞ ΘΗΡΑ ΩΡΙΩΝ ΑΞΩΝ ΥΓΡΟΝ ΕΑΡ ΣΤΡΟΦΟΡΜΗ ΚΥΚΛΩΠΕΙΟ ΥΔΑΤΙΝΟΣ ΨΗΛΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΝΕΥΡΩΝΙΚΑ ΘΡΟΙΣΜΑΤΑ ΤΥΦΛΟΙΣ ΟΜΑΣΙ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΔΟΧΩΡΑ ΚΟΥΑΡΚΣ ΠΟΛΙΚΟΤΗΤΑ ΠΥΡΙΣΠΟΡΟΣ ΑΒΑΤΟΝ ΟΜΦΑΛΙΟΣ ΚΕΝΟΥ ΙΧΝΟΓΡΑΦΟΥΝ ΣΜΙΛΕΥΟΜΑΙ ΙΕΡΟ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ ΑΡΧΗ ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ ΕΜΒΡΥΑΚΟ ΟΜΟΒΙΟΤΙΚΗ ΜΟΡΦΕΣ ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΙΓΝΙΩΝ ΦΑΣΜΑΤΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ ΣΥΝΑΨΕΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΦΕΡΜΙΟΝΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΝΑΝΤΟ ΓΙΝ ΓΙΑΓΚ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ ΒΑΣΙΛΗΙΗ ΝΟΤΙΖΕΤΑΙ ΘΕΡΜΟΝ ΒΑΤΟΣ ΙΔΑΙΟΝ ΑΝΤΡΟΝ ΣΚΕΠΤΟΜΟΡΦΕΣ ΤΕΘΝΗΚΟΣ ΖΩΝ ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΜΠΟΝΤΙΝΤΑΡΜΑ ΜΙΓΑΔΙΚΟ ΜΕΛΟΣ ΕΩΘΙΝΟΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ ΤΑΟ ΤΑΝΤΡΑ ΚΒΑΝΤΟΥΜ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΝΕΤΡΙΝΟ ΛΟΓΟΣ ΑΝΑΡΧΟΝ ΩΚΕΑΝΙΟΣ ΚΟΡΗ ΚΥΡΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΗΣ ΚΥΜΑ ΕΣΤΙΑΣΗ ΚΟΜΒΟΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΝΑΒΑΣΙΣ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ ΦΡΑΚΤΑΛΣ ΟΥΠΑΝΙΣΑΔ ΝΟΥΚΛΕΟΝΙΑ ΑΝΤΙΥΛΗΣ ΑΝΑΔΥΣΗ ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β ΚΑΜΠΥΛΩΣΗ ΑΓΓΕΛΩΝ ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΔΡΩΜΕΝΟ ΜΑΤΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΑΝΕΛΙΞΗ ΕΛΕΥΣΙΣ ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ ΔΙΔΑΧΗ ΚΥΚΕΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΕΙΑ ΨΑΛΜΟΙ ΠΑΛΜΟΣ ΗΜΙΤΟΝΙΟ ΑΝΥΣΜΑ ΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΠΛΗΡΟΤΗΣ ΦΥΤΩΡΙΟ ΦΟΒΟΣ ΧΕΙΜΩΝ ΘΕΡΟΣ ΛΟΙΜΟΣ ΔΙΩΡΥΓΑ ΩΣΜΩΝΤΑΙ ΨΥΧΑΙ ΕΠΕΣΘΑΙ ΦΡΟΝΗΣΙΝ ΦΙΛΕΙ ΚΡΥΠΤΕΣΘΑΙ ΧΩΡΕΙ ΟΥΔΕΝ ΑΛΜΑΤΑ ΨΗΦΙΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΓΕΝΕΣΙΟΥΡΓΗ ΤΡΙΓΩΝΟ ΚΟΣΜΙΚΗ ΕΡΓΟ ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟΤΗΤΑ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΛΩΤΟΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΜΑΓΥΑ ΠΟΥΡΟΥΣΑ ΠΡΑΚΡΙΤΙ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ ΠΕΛΕΚΥΣ ΟΧΛΟΙ ΓΛΩΣΣΑΙ ΑΣΠΙΣ ΦΡΕΑΡ ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΡΑ ΥΔΑΤΑ ΜΟΝΑΔΑ ΕΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΦΘΟΓΓΟ ΑΝΘΟΣ ΠΕΝΤΟΖΑΛΗ ΙΑΝΟΣ ΛΕΜΟΥΡΙΟΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΣ ΜΕΛΑΝΗ ΟΠΗ ΡΕΥΣΤΟ ΔΕΣΜΟΣ ΒΑΡΥΤΙΚΟΣ ΛΙΒΑΔΙ ΚΑΝΑΛΙ ΚΑΡΠΟΣ ΟΛΙΣΘΗΣΗ ΕΥΚΛΕΙΔΙΟΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΤΡΟΦΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΠΥΘΜΕΝΑΣ ΣΥΛΛΗΨΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΕΙΔΩΛΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΠΑΘΗΤΙΚΟΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΧΡΩΜΑ ΜΑΣΚΑ ΑΓΩΓΟΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΣΠΟΥΔΗ ΕΚΕΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΞΑΝΟΙΓΜΑ ΒΛΕΠΕΙΝ ΓΡΑΜΜΗ ΤΑΞΗ ΣΚΟΝΗ ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΒΕΛΟΥΔΙΝΟΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΦΩΤΙΣΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ

17/12/14

Ασπρομαυρη Φωτογραφια / Γιαννης Δογανης / Λιμνη Πλαστηρα

Παιρνω και βγαζω περιπατο τη ψυχη μου κάθε που σκληραινει το χαμογελο της…

Τοποθεσια : Φθινοπωρινη Λιμνη Πλαστηρα

Εγχρωμη Φωτογραφια : Γιαννης Δογανης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ

Ασπρομαυρη Φωτογραφια / Γιαννης Δογανης/ Λιμνη Πλαστηρα

Το τέλειο τετράγωνο δεν έχει γωνίες.

Η τέλεια τέχνη δεν έχει νόημα.

Η τέλεια συνουσία δεν έχει οργασμό.

Η τέλεια μορφή δεν έχει σχήμα.
(ΤΑΟ)

Τοποθεσια : Φθινοπωρινη Λιμνη Πλαστηρα

Εγχρωμη Φωτογραφια : Γιαννης Δογανης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ

ΕΓΧΡΩΜΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ / ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΟΓΑΝΗΣ / Κρανια Ασπροποταμου

Δεν είναι η βροχη,
αλλα τα απραγματοποιητα ταξιδια που κλαινε…

Photo: Ianis, Kρανια Ασπροποταμου-Νοτια Πινδος

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ / PHOTO: IANIS DOGANIS / Φύλαγε τα καλοκαίρια σου, φύλαγέ τα!

Ποσο μου λειπει....
Ό,τι βιώνουμε είναι όνειρο μέσα σε όνειρο...

τα μυστικα της θαλασσας ξεχνιουνται στο ακρογιαλι...

Θάλασσα μάνα μοίρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ' την καρδιά μου και κάν' την μισή
του ανέμου αγρίμι...

Τοποθεσια : Εγκρεμνοι, Λευκαδα

Εγχρωμη Φωτογραφια : Γιαννης Δογανης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ

Art Photography : Giannis Doganis / Γιαννης Δογανης (ΙANIS)

Ο κόσμος είναι εντελώς ουδέτερος. Έχει και τριαντάφυλλα έχει και αγκάθια, έχει και νύχτες έχει και ημέρες. Ο κόσμος είναι τέλεια ισορροπημένος, έχει τα πάντα και όλα. Εξαρτάται από σένα τι θέλεις , τι επιλέγεις και που εστιάζεις.

Α/Μ Φωτογραφια : Γιαννης Δογανης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ

PHOTO: IANIS / Λιμνη Μετσοβου

Όταν ο χρόνος εἶναι μόνο το παρόν,

κι ὁ χῶρος μόνο ἀμεσότητα παρουσίας.

Τοποθεσια : Λιμνη Μετσοβου

Α/Μ Φωτογραφια : Γιαννης Δογανης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ

Art Photography : Giannis Doganis / Λευκαδα

Φύλαγε τα καλοκαίρια σου, φύλαγέ τα!

Τοποθεσια : Εγκρεμνοι, Πορτο Κατσικι - Λευκαδα

Α/Μ Φωτογραφια : Γιαννης Δογανης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΑ

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

Art catalogue ΙΑΝΙΣ. Ηλεκτρονικη εκδοτικη δραση εκτος εμποριου

Μία ηλεκτρονικη έκδοση έξω από το κύκλωμα της αγοράς είναι μια προσωπική χειρονομία, που ξεφεύγει από την ισοπέδωση που φέρνει η μαζικότητα. Είναι μια διαλεκτική σχέση μ' ένα περιορισμένο κοινό, μακριά από την επιβεβαίωση και μακριά από την ευρεια απήχηση και τα οικονομικά της οφέλη. Είναι μια συνειδητή αναζήτηση συνειδητών μονάδων. Η επιγνωση έλκεται από την επίγνωση. Είναι επίσης μια "αρχετυπική " πράξη. Είναι μια χειραψία του υποκειμένου με το αντικείμενο, του παρατηρητή με το παρατηρούμενο, του δημιουργού με τον αναγνώστη μονάδα, με σκοπό την ενοποίησή τους, την κατάργηση του δυισμού. Πρόκειται για ένα παιχνίδι...

Ετοιμάζοντας μια ηλεκτρονικη έκδοση εκτός εμπορίου, έχεις στο μυαλό σου περισσότερο τον εαυτό σου και αυτούς τους λίγους που θα ήθελες να την προσεγγίσουν, παρά το κοινό, την μάζα. Έχοντας εκτιμήσει ότι η μαζικότητα και η τέχνη είναι έννοιες ασυμβίβαστες. Η επικοινωνία όμως είναι τέχνη. Φυσικα, δεν είναι απαραίτητο η εργασία αυτή, να εχει καποια χρησιμοτητα. . Είναι σαν να πετάς ένα μπουκάλι με κάποιο μήνυμα στη θάλασσα... περιμένοντας ότι κάποτε θα φθάσει...

Εργογραφια (works) ΙΑΝΙΣ

___1989 :
" Κβαντική προσέγγιση του πόνου."
Μελέτη- Επιστημονική διατριβή.

___1990 :
" Πεδιο καθαρων δυνατοτητων. Πεδιο του εδω και τωρα ".
Χωρος τεχνης Δαμων & Φιντιας. Εκθεση.

___1991 :
" Η συμβολική τέχνη όχημα στην διερεύνηση-απελευθέρωση του ασυνείδητου"
Δοκίμιο. Έκθεση Εργων.

___1992 :
"Προσεγγιζοντας την απομακρυνση-Η βεβαιοτητα του αβεβαιου".
Έκθεση εικονοσυμβόλων στο Πολιτιστικό κέντρο 'Αχιλλειο'

___1995 :
«Η τρίτη πλευρά του ποταμού».
Έκθεση συμβολικής – εννοιολογικής –γεωμετρικής τέχνης. Σχολές Δίολκος.

___1996 :
«Η τρίτη πλευρά του ποταμού», Δοκίμιο.

___1996 :
"Οροσειρές του μυαλού – Πεδιάδες της καρδιάς".
Έκθεση. Πολιτιστικó κέντρο Τ&Σ

___1997 :
«To αντικείμενο δεν είναι πλέον σύμβολο,είναι γεγονός»
Έκθεση. Πολιτιστικό κέντρο Τ&Σ.
Ζωγραφική – φωτογραφία – εγκαταστάσεις.

___1998 :
"Η σιωπή της Όρασης –Επιφάνειες διαλογισμού"
Έκθεση. Πολιτιστικό κέντρο Τρικκης και Σταγων.
Ζωγραφική – Φωτογραφία – Εγκαταστάσεις.

___1998 :
"Στην αναλλοιωτη χαρα και περα απ'αυτην"
Κατάλογος έργων ζωγραφικής(1988–1998), φωτογραφίας(1996-1997).

___1999 :
«Σώματος διαλογισμός – Η ενθύμηση του Εαυτού». Φωτογραφικό λεύκωμα. Αφιέρωμα στο κβαντικό σώμα.

___1999 :
«Σιωπηλός παρατηρητής». Φωτογραφικό αρχείο (1961 – 1998 ). Εργασίες στον εικαστικό χώρο (1988 – 1993 ).

___1999 :
"Φαος Σατορι". (Photographie – Tableaux) (1995 – 1999). Κατάλογος φωτογραφικών έργων .

___1999 :
Σκηνογραφία αρχαίου Δράματος και δραματοποιημένης ποίησης. Δημοτικό θέατρο Τ&Σ

___2000-2006 :
Μακέτες ετικετών αναψυκτικών προϊόντων - χυμών Εταιρίας Κλιάφα. Φιλοτεχνηση. Σκηνικός διάκοσμος περίπτερου εκθέσεων της Εταιρίας.

___2001 :
«Ηχοφωταύγεια – φαοδόνηση». Οπτικό – ηχητικό ντοκουμέντο. Μουσικοεικαστική σύμπραξη.
Διερεύνηση της σχέσης ήχου – φωτός – κίνησης.

___2001 :
«Όποιος ποτέ του δεν αγάπησε θ’ αγαπήσει στο Φως».
Φωτογραφικός κατάλογος με θέμα το σώμα.
Φωτογραφική προσέγγιση ποίησης Γ. Σεφέρη.

___2001 :
Kατάλογος προϊόντων εταιρίας Κλιάφα.

___2001 :
"Το μυστικο που καθεται στο κεντρο και γνωριζει".
Κατάλογος Ιανις , 2001. Ζωγραφική-Εγκαταστάσεις.(1998 –2000).

___2001 :
" Χειρόγραφα ημερολόγιου".
Καταλογος. Ζωγραφικη.

___2001 :
"Μαθητεία Φωτός". Καταλογος. Α/Μ Φωτογραφια.

___2001 :
"Το τελος των νοηματων"
Ζεν Ζωγραφική Ιανις. Κατάλογος(λεπτομέρειες έργων).

___2001 :
" Η ερώτηση έχει σιωπήσει. Η καθαρότητα του Ενός ".
Εκθεση. Πολιτιστικο κεντρο Τ&Σ. Καταλογος εργων.

___2005 :
«Το γυμνό στην τέχνη».
Καλλιτεχνική επιμέλεια, συμμετοχή. Πανελλήνια ομαδική. Αίθουσα τέχνης Φοίβος.

___2006 :
« Κατάδυση στην "βαθύτητα" της επιφάνειας. Επιφάνειες διαλογισμού.».
Έκθεση. Εικαστικό κέντρο Τ&Σ. Αίθουσα τέχνης Φοίβος.

___2007 :
"Το Φως υπογραφει με Φως".
Χωρος τεχνης " Αγγελος ". Ελατη. Εκθεση

Αυτοπροσωπογραφια (self portraiture) IANIS

Να δημιουργείς

και δημιουργώντας να δημιουργείσαι

και να μην είσαι τίποτε άλλο από τη δημιουργία σου.

Απολυτως ευλογες παρεκκλισεις από την πεπατημενη.

Είμαι αυτος που είμαι τέλος πάντων.

Οι άλλοι ας βλέπουν ό,τι τους αρέσει.

Εξαλλου βλεπουμε αυτό που θελουμε να δουμε...

Aπλα ειμαι. Εγω Eιμι.

Ο Ιανις ειναι ο Ιανις επειδη ειναι ο Ιανις.

«Γιατι το πιο εκκεντρικο πραγμα που μπορεις να κανεις είναι να εισαι ο εαυτος σου ...»

Επισκεπτης, περαστικος ( Ιησους: να ειστε περαστικοι ), περιηγητης, προσκυνητης, ταξιδιωτης, ταξιδευτης, αλητης (απο το αλαομαι ), ερευνητης, εργατης του φωτος, παρατηρητης στις εκδηλωσεις της ζωης. Εκπτωτος αγγελος, μεταναστης στον πλανητη Γη.

“Κάθε στιγμή αμήχανος κι αδέξιος, σαν μόλις να ερχόμουν κάθε στιγμή-από μιαν άλλη ζωή”

Ζητουμενο : Η επιστροφη στον Oικο.

Μαθητης του ανωτερου Εαυτου.

Αναζητητης της Αληθειας.

Αιωνιος σπουδαστης της.

Γιατι η αληθεια, δεν χαριζει ελπιδα, χαριζει κατανοηση.

Ζωντας μεσα στον κοσμο χωρις ν’ ανηκω εκει.

Μη ενταγμένος στην κοινωνία της πλειοψηφίας.

"Όπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω. Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στην μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας. Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο . . ."

Με συνθημα: Απλη ζωη, ανωτερη σκεψη.

Με στοχο: Να ειμαι και Ζορμπας και Βουδας μεσα στην ζωη.

«Ανθρωπος του απολυτου παροντος. Επωνυμο: Πληρης »

Να υπάρχω δίχως φόβο. Δίχως να προσπαθω να γίνω κάτι. Να αφουγκράζομαι, να βλέπω. Να αντιδρω με επίγνωση.

«Εχοντας ιερο, την περιφρονηση των συνήθειων της μαζας, της λογικής του κράτους και της ‹ηθικής› των συγγενών ..., με αγαπη για τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές» .

« Δεν αγάπησα τον κόσμο ούτε αυτός με θέλησε. Δεν λάτρεψα τις ιεραρχίες του ούτε λύγισα τα γόνατα μπροστά στα είδωλά του. Δεν χαμογέλασα ψεύτικα, ούτε κραύγασα μια ηχώ για να λατρέψω. Ανάμεσα στα πλήθη δεν ήμουν ένας άλλος αριθμός.Ήμουν μαζί τους αλλά δεν ήμουν δικός τους. Ήμουν και θα είμαι μόνος, ζωντανός στη μνήμη τους ή ξεχασμένος»

Βλεποντας καποιους να δουλευουν για να βγαλουν χρηματα για να κανουν πλουσια την ζωη τους, μπηκα στον χωρο της συγχρονης τεχνης εργαζομενος εσωτερικα, για να δωσω νοημα στη ζωη μου. Εχοντας κατανοησει την διαφορα μεταξυ δουλειας και εργασιας...

Δουλευουν λενε... αλλα ποιους δουλευουν αραγε? Σιγουρα καποιους αλλους... μπορει και τον εαυτο τους...

Καλυτερα φτωχος και πριγκηπας παρα πλουσιος και γυφτος.

Πλουσιος δεν ειναι αυτος που εχει πολλα αλλα αυτος που δεν χρειαζεται τιποτα...

Κανοντας τεχνη 20 χρονια, δεν ευτελίστηκα ποτέ.

Ούτε χόρεψα ποτέ στον δικό τους ρυθμό.

Νιωθοντας, όπως και όταν ξεκινουσα-

“πως η ομορφιά συμπληρώθηκε στον κόσμο και δεν περιμένει αυτούς που θα την συμπληρώσουν“ .

"Η πραξη της ζωης τωρα πλεον, μ’ενδιαφερει περισσοτερο από την πραξη της τεχνης, εκτος και αν την τεχνη την κανω εγω... ", οταν την κανω...

Θεωρωντας " επιτυχία την διεύρυνση της επιγνωσης, όταν περπατώ τον δρόμο της συνείδησης. Οποιαδήποτε άλλη μου φαίνεται θλιβερη, αστοχη και ξενερωτη".

Εξ’αλλου, η εποχη μας είναι εποχη για σουβλακια με πιττα... και όχι για τεχνες τυλιγμενες με συνειδητοτητα....

Ζουμε στην εποχη που χρηζει μεταβασης από το εγω ... στο Εμεις.

Εμεις που ζουμε στην χώρα του «Ξέρεις ποιός είμαι εγώ, ρε;»

-ακριβώς επειδή ξέρουμε ποιοι ημαστε-

θελουμε να μοιραστουμε τα εγώ και να εντάξουμε

το περίσσευμα του ταλέντου μας σε μια ευρύτερη ομάδα,

ώστε το εγώ να γίνει εμείς και το ατομικό να ενταχθεί στο συλλογικό. (πιτσιρικος εφη).

Και φυσικα καποιοι πρέπει να σκεφτούνε ότι το ταλέντο μπορεί να πέσει εύκολα θύμα της ματαιοδοξίας και η απόλυτη βεβαιότητα δεν διαφέρει από την πλήρη υπαρξιακή ανασφάλεια...

"Η δημοτικότητα είναι ένα στεφάνι από δάφνες που ο όχλος χαρίζει στην κακής ποιότητας τέχνη. Όταν οι κριτικοί διχάζονται, ο καλλιτέχνης συμφωνεί με τον εαυτό του", ελεγε ο θειος Οσκαρ.

Κανεις δεν αμφισβητει ότι η δημοσιοτητα εχει τοση δυναμη που τα μηδενικα τα κανει νουμερα...

Υπαρχουν δυο τυποι ανθρωπων, ελεγε ο Γκαντι:

Αυτοι που παιρνουν τα ευσημα και κεινοι που πραγματικα κανουν δουλεια. Λαβετε υπ’οψιν την συμβουλη μου και ακολουθειστε τους δευτερους. Εκει υπαρχει πολύ λιγοτερος ανταγωνισμος ...

"Εμεις λοιπον που ειμαστε ολοι διαφορετικοι και όχι ολοι ιδιοι.

Όταν οι αλλοι κατεχουν, Εμεις απελευθερωνουμε.

Όταν οι αλλοι μιλανε για παγκοσμιοποιηση, Eμεις μιλαμε για οικουμενικοτητα.

Δεν κανουμε δημοσιες σχεσεις, αλλα ανθρωπινες σχεσεις.

Απεναντι στις πιστωτικες καρτες, παραθετουμε τις ανταλλαγες χωρις χρηματα.

Απεναντι στα βιοκαυσιμα την ηλιακη ενεργεια.

Και απεναντι στην πλαστικη ομορφια παραθετουμε την φυσικη ομορφια.

Όχι στους εντατικους ρυθμους, ναι στους χαλαρους ρυθμους.

Όχι στον Σιλβιο Μπερλουσκονι, ναι στον Ουγκο Τσαβες.

Όχι στις απαγορευσεις, ναι στο «απαγορευονται οι απαγορευσεις».

Προτιμαμε λιτοτητα και οχι απληστια.

Λειτουργουμε με συμπαθεια και συμπονια και όχι με απαθεια.

Τελος, αντικαθιστουμε την παραγωγικοτητα με την δημιουργικοτητα,

και κανουμε καλλιτεχνηματα και οχι προιοντα... σε καιρους που πολλα εργα

πλασάρονται ως "χρυσός" ενώ είναι "φούσκες" ".

Ζούμε μια περίοδο που αθλιότερη δεν προυπηρξε στο Ελλαδισταν, απο δημιουργικής πλευράς. Δεν παράγουμε τέχνη, αισθητική, πολιτισμό, σκέψη, ιδέες, αρμονία. Τίποτα. Ακρα του τάφου σιωπή και μέσα της διάφοροι σαλτιμπάγκοι που πάνε στα υπουργεία και τα φεστιβάλ και τα Μέγαρα και παίρνουνε λεφτά και φτιάχνουνε ξερατά.

Αλλά, στην τελική, όλα αυτά είναι φλυαρίες και δεν οδηγούν πουθενά : Μπορείς να φυτέψεις ένα δέντρο; Φύτεψέ το. Μπορείς να χτίσεις ενα γερό σπίτι; Χτίστο. Μπορείς να γράψεις ενα τραγούδι; Γραψτο.(Δαβαρακης εφη)

Η αποστασιοποίηση των καλλιτεχνών -και είναι πολλοι , από το «εμπορικό κομμάτι», δεν είναι πάντα επιλογή τους. Είναι απόρροια εξωγενών παραγόντων ή και αδυναμίας να προσεγγίσουν δυναμικά μια αγορά και να προβάλουν το έργο τους μέσα από ατομικές ή ομαδικές εκθέσεις. Εχουν να κανουν μ’ένα ’κλειστο’ συστημα.

"Η Τέχνη στην Ελλάδα ήταν και είναι συχνά οικογενειακή υπόθεση. Η παντελής έλλειψη πολιτιστικής πολιτικής των σύγχρονων ελληνικών κυβερνήσεων με αποκορύφωμα τη ζαχοπούλεια αντιμετώπιση της υπόθεσης Πολιτισμός τα τελευταία "θαυμάσια" χρόνια, υποχρεώνει τον Ελληνα καλλιτέχνη να ενεργοποιήσει τους όποιους προσωπικούς του πόρους προκειμένου να εκθέσει: γνωριμίες που θα αντιληφθούν το σκόπιμο της ένταξης του εγχειρήματος μιας αναδρομικής έκθεσης στον προγραμματισμό, δωρητές και χορηγούς που θα δεχτούν να συνδράμουν στο αναπόφευκτο οικονομικό κόστος, συγγενείς και φίλους που θα δουλέψουν με αυταπάρνηση για την υλοποίηση του εγχειρήματος και λοιπούς λοιπούς φιλότιμους".

Τωρα ακριβώς είναι που πρέπει να επιμείνει κανεις να είναι ο εαυτός του, γιατί μόνο ως Εαυτός μπορεις να διαφέρεις (όχι να είσαι πιο πανω η πιο κατω), για να εισαι ενδιαφερων.

Κανεις τεχνη εχοντας την πιστη-όχι ότι εισαι κατι παραπανω, αλλα κατι άλλο, κατι διαφορετικο. Δεν είναι θεμα επιπεδου αλλα θεμα ιδιαιτεροτητας που εχεις να παρουσιαζεσαι στον κοσμο...

Δεν κρίνουμε, δεν συγκρίνουμε... η ομορφιά είναι στη διαφορετικότητα της ιδιοσύστασης .Οι επιλογές μας είναι η κληρονομιά μας.

Εάν δεν βρεις γαλήνη πρώτα μέσα σου, τότε δεν θα την βρεις πουθενά.

"... Δεν υπάρχει δρόμος που να οδηγεί έξω από μας, σε κάτι άλλο. Πρέπει να διανύσουμε τη ζωή με τα δικά μας και μόνο τα εντελώς προσωπικά μας χαρίσματα και ελαττώματα. Eνίοτε μάλιστα προχωρούμε κομματάκι παραπέρα, καταφέρνουμε ό,τι δε μπορούσαμε πριν και για μια στιγμή μπορούμε να δεχτούμε τον εαυτό μας και να νιώσουμε ικανοποίηση γι' αυτό που είμαστε." Hesse

Αυτό το καρο από καπου ξεκινησε και καπου πρεπει να καταληξει... Οσο και αν εισαι αγανακτισμενος επειδη αισθανεσαι ότι το καρο εχει κολλησει στην λασπη στην μεση του πουθενα, το σιγουρο είναι ότι όταν ετοιμαζεσαι να περασεις στο επομενο κεφαλαιο της ζωης σου, ο χρονος κυλαει υπερβολικα αργα. Το... εισιτηριο είναι, να δωσεις περισσοτερη προσοχη στο εργο σου και να μεινεις τοσο καυτος ώστε ν’ αφησεις το σημαδι σου στον κοσμο.

Το κερι είναι για ν’ αναβει και να φεγγει , εσυ εισαι για να υπαρχεις ...

Oι «αιρετικοι» στον ερωτα, στις τεχνες, στις επιστημες, στην θρησκεια, είναι 100 φορες πιο αξιοι στην ουσια απο τους δηθεν ορθοδοξους αυτων των χωρων...

Από τη στιγμή που άρχισε να τρέχει ο Χρόνος κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει. Όσο νέος κι αν είσαι έχεις συνειδητοποιήσει- πολλές φορές επώδυνα- ότι έχεις έρθει (έχουμε έρθει) στη Γη για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και δεν λέει να μην εκμεταλλευτούμε όσο γίνεται περισσότερο τις δυνατότητες που μας δίνονται σε όλα τα επίπεδα.

Πριν καταλήξουμε « εις τον ασφόδελον λειμώνα» πρέπει να φάμε όλο το πιάτο που μας προσφέρει η Ζωή χωρίς να αφήσουμε ούτε μια μπουκιά στο τέλος, για τους καλούς τρόπους. Άρα αντί να τρως τα νύχια σου και να περιμένεις το αναπόφευκτο τέλος, ξεκινας να πραγματοποιείς όλες σου τις επιθυμίες, ακόνιζεις όλα τα ταλέντα σου, Αγαπας. Και θυμασαι ότι για να κάνεις ομελέτα πρέπει να σπάσει τα αυγά πρώτα.

Σιγα-σιγα υποχωρει η ευκολία με την οποία προσκολλιέσαι σε οτιδήποτε και σε κάνει να αισθάνεσαι ασφάλεια, ή σε οποιονδήποτε σου δίνει σιγουριά. Συνειδητοποιεις ότι στον κόσμο που ζούμε οι λέξεις : Ασφάλεια - Σιγουριά -Μονιμότητα και Διάρκεια είναι χωρίς αντίκρισμα, όταν τις περιμένεις από τους άλλους και δεν τις καλλιεργείς για τον Εαυτό σου.

Εργαζεσαι από εκεί που βρίσκεσαι, από το τωρινό σου επίπεδο επίγνωσης. Αργότερα, νέα ενδιαφέροντα θα εμφανιστούν και θα είσαι προετοιμασμένος για να ανταποκριθείς σε αυτά. Και αυτά με την σειρά τους θα εξαφανιστούν για να εμφανιστούν τα επόμενα, κ.ο.κ..

Το μυστικο είναι να ζεις μέσα στον κόσμο αλλά να μην κολλάς στη σκόνη του...

Να θεωρείς μεγάλη μόρφωση εκείνη που θα σου δώσει την υπομονή να υποφέρεις την αμορφωσιά –την ασχημια-την ιδιοτελεια-την ηλιθιοτητα.

Ενα κριτήριο και ίσως το καλύτερο κριτήριο - για το μεγαλείο ενός ανθρώπου είναι η ικανότητα του να υποφέρει.

Αν θα ήθελα να μου ευχηθώ κάτι, αυτό θα ήταν να μην χάσω ποτέ τον ενθουσιασμό μου απέναντι στην ζωή...

"Ημουν επαναστατης στο ξεκινημα μου και ειμαι καταδικασμενος να παραμεινω ακομη και αν δεν είναι πλεον της ηλικιας μου..." ελεγε ο Τζων Κασσαβετης .

"Επανάσταση είναι να έχεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά. Να επιμένεις, ν΄αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου" έγραψε η Αλκυόνη Παπαδάκη.

Όπως και νάχει, ειμαστε μια ανακατανομη του (κβαντικου) τιποτα...

Και στην τελικη, η μονη μας υποχρεωση ... ειναι να σωσουμε τα ονειρα μας...(βλεπε αυτοπραγματωση).

«Eπιφάνειες διαλογισμού» (Surface of meditation)

Τα τωρινά έργα του Ιανι αποτελούν επιφάνειες διαλογισμού. Πηγή των ερεθισμάτων του, είναι τα διάσπαρτα πολιτισμικά ίχνη του ανθρώπου στην διαχρονική πορεία του. Πραγματεύονται ένα ευρύ φάσμα φιλοσοφικών, μεταφυσικών και επιστημονικών θεμάτων μέσα σ' ένα διεθνές πλαίσιο, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τις ιδιαιτερότητες των προσωπικών, πολιτισμικών και βιωματικών του καταβολών.

Οι «Eπιφάνειες διαλογισμού» δεν είναι μόνο μία συναρμολόγηση χρωμάτων πάνω σε μια επίπεδη επιφάνεια. Είναι και δράμα, αφήγηση, συμβολική πράξη, καθαρή χειρονομία. Eίναι ένα διαχρονικό ταξίδι στο χώρο της μνήμης και της σκέψης. Που ψάχνουν ένα απόλυτο, ιερό συναίσθημα, τον θεό. Είναι συνθέσεις μυσταγωγικού χαρακτήρα.

Αbstract Paintings-Installations-Art Photography

Ο ΙΑΝΙΣ μέσα από την ζωγραφική του, τις εγκαταστάσεις του στο χώρο(περιβάλλοντα) ή τις φωτογραφίες του, αναζητά και δείχνει μια πραγματικότητα αντί να μιλήσει γι'αυτήν. Πρόθεση του είναι η ανεύρεση πρωτοποριακών βιωμάτων για τον θεατή, θέλοντας έτσι να καταρρίψει την ισοπέδωση κα τον τυποποιημένο τρόπο σκέψης. Να θέσει σε κίνηση ένα ενεργειακό φορτίο μέσα στο νου του θεατή που θα αφυπνίσει στην συνείδηση του μια ευαισθησία για την ανθρώπινη ύπαρξη σαν δημιουργική ύπαρξη. Εξοικειωμένος με της φυσικές επιστήμες κα τα μαθηματικά, χρησιμοποιεί ανάλογες ερευνητικές μεθόδους για να διατυπώσει τους καλλιτεχνικούς του στόχους. Στόχος του η σύζευξη φαινομενικά αντιμαχόμενων εννοιών, όπως η φύση κα η τεχνολογία κα κατ' επέκταση η τέχνη κα η επιστήμη.

Επισημαίνει μέσα από τα έργα του την ορθολογιστικά διαμορφωμένη αντίληψη της πραγματικότητας, που αυτάρεσκη ατενίζει τα τεχνολογικά και πολιτισμικά επιτεύγματα της και απωθεί το παρελθόν σαν ιστορία κα μόνο. Πιστεύει, ότι αυτή η ορθολογιστική σκέψη, βραχυκυκλωμένη στην αποκλειστικότητα της, είναι σε θέση μόνο εν μέρει να κατανοήσει την Ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Αντιλαμβάνεται την δημιουργική υπαρξη σαν ένα αρχέγονο κράμα λογικής και διαίσθησης. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του είναι η ενασχόληση του με τις θετικές επιστήμες, με την μυθολογία κα τις κοσμοθεωρίες των λαών καθώς, και με ερωτήματα από τον χώρο της φιλοσοφίας των θρησκειών. Τα υλικά του, άμμος, κερί, πετρα, φελλός, μέταλλο, έχουν σαν σκοπό να παραπέμψουν συνειρμικά σε κάτι εννοιακό, κρυμμένο ή απωθημένο, που θα αποτελούσε βοηθητικό μέσο κατανόησης. Θεωρεί την τέχνη ένα ισχυρό εργαλείο μεταμόρφωσης της
καθημερινότητας.

Η δημιουργικότητα είναι η ποιότητα που φέρνεις σε κάθε σου δραστηριότητα. Είναι μια στάση, μια εσωτερική προσέγγιση, το πως βλέπεις τα πράγματα. Δεν μπορούν όλοι να γίνουν ζωγράφοι - και δεν υπάρχει και η ανάγκη. Αν όλοι είναι ζωγράφοι, ο κόσμος θα είναι άσχημος, θα είναι δύσκολο να ζήσεις κανείς. Και ούτε όλοι μπορούν... να είναι χορευτές και δεν υπάρχει λόγος. Αλλά όλοι μπορούν να είναι δημιουργικοί. Οτιδήποτε και να κάνεις, κάντο με χαρά, αν το κάνεις με αγάπη κι αν η πράξη σου δεν είναι μόνο για τα λεφτά, τότε είναι δημιουργική. Αν αυτό που κάνεις σε ωριμάζει, τότε είναι πνευματικό, δημιουργικό, θεικό.

ΟΣΣΟ

Για μια τεχνη διαλογιστικη.

Για ενα διαλογισμο με μεσον το υλικο, το χρωμα, το σχημα, την συνειδητοτητα.

Σιωπηλο ενδιαφερον περισσοτερο για την λειτουργια της ασυνειδητης θεας των πραγματων.

Υπαρχει μια ασυνειδητη συμβολικη λειτουργια των υλικων, που ανακαλει στην μνημη κεφαλαια της ιστοριας της ανθρωποτητας και προκαλει αισθηματα κοσμογονικα. Προκειται για αισθηματα που χαρακτηριζουν μαλλον εναν διαπολιτισμικο πρωτογονισμο ( trans-cultural-primitivism ) και εκφραζονται με τον απλουστερο τροπο στον συνδυασμο των υλικων.

Α Γ Α Λ Λ Ι Α Σ Ι Σ = Α Γ Α Ν + Ι Α Σ Ι Σ

ΑΓΑΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΦΟΔΡΩΣ, ΥΠΕΡ ΤΟ ΜΕΤΡΟΝ. (ΤΟ "Λ" ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ "Ν").

ΣΗΜΕΡΑ Η ΓΛΥΠΤΙΚΗ Η ΠΡΟΞΕΝΟΥΣΑ ΤΗΝ ΑΓΑΝ - ΙΑΣΙΝ ΑΠΕΣΥΡΘΗ.

Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΣΥΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΑΦΗΡΗΜΕΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ ΑΝΑΛΟΓΙΩΝ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ ΓΕΝΝΟΥΣ ΚΑΙ ΦΥΛΛΟΥ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΓΛΥΠΤΑ ΑΝΕΥ ΕΜΦΑΝΟΥΣ ΟΥΣΙΑΣ. Ο ΤΕΧΝΙΤΗΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟΥΣ ΧΡΥΣΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΩΝ ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΛΜΑ-ΤΟΠΟΙΟΣ, ΟΠΟΤΕ ΣΠΑΝΙΩΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΓΑΛΛ-ΙΑΣΙΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ. ΤΗΝ ΑΓΑΝ-ΙΑΣΙΝ, ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΙΑΣΙΝ.

(ΑΛΤΑΝΗ).

Στοχος της συγχρονης τεχνης,

μοιαζει να ειναι η διαλυση ολων των προκαταληψεων που μας εδεναν με τον κοσμο των φαινομενων. Η καταληξη της ειναι η ιδια η αφετηρια : ενα προ-γλωσσικο επιπεδο της συνειδησης. Με αλλα λογια, μια επιστροφη στην μητρα.

Η τεχνη μας δινει μια αμεση καταγραφη του τροπου που βλεπουμε τον κοσμο. Στην συγχρονη τεχνη δεν παρατηρουμε μια εικονα του κοσμου, αλλα τον ιδιο μας τον εαυτο την ωρα που βλεπει τον κοσμο. Ειναι μια υπερβατικη λειτουργια που μεταθετει το ενδιαφερον μας, απο τα φαινομενα του κοσμου στην ψυχη. Ο καλλιτεχνης καταγραφει με τον πιο αμεσο τροπο, την μυστικιστικη πορεια απο το Εγω στο Εκεινο.

Πολυ Κασδα.

Τουτη η στιγμη ειναι τρομερα ομορφη.

"Τουτη η στιγμη μπορει να γινει σατορι. Τουτη η στιγμη μπορει να γινει η στιγμη του σαμαντι. Βγαζοντας μια φωτογραφια η φτιαχνοντας ενα εργο, να εισαι τοσο ολοκληρωτικα μεσα σε αυτο, που να μη μενει τιποτα εξω. Βγαζοντας μια φωτογραφια δεν υπαρχεις. Μονο η διαδικασια του βγαλσιματος υπαρχει. Αυτο ειναι η νιρβανα, ειναι η Φωτιση."
Οσσο

Φωτιση ειναι η υπερβαση της διαδικοτητας και η διαδικοτητα ειναι η διαιρεση του κοσμου σε εννοιολογικες κατηγοριες. Η εμπειρια της φωτισης ειναι η αμεση εμπειρια της υπαρξης χωρις την μεσολαβηση των ερμηνειων που την πετρωνουν σε κατηγοριες και που δημιουργουν τον επιφανειακο κοσμο των αντιθεσεων.

Η δημιουργικότητα είναι η ποιότητα που φέρνεις σε κάθε σου δραστηριότητα.

Είναι μια στάση, μια εσωτερική προσέγγιση, το πως βλέπεις τα πράγματα. Δεν μπορούν όλοι να γίνουν ζωγράφοι - και δεν υπάρχει και η ανάγκη. Αν όλοι είναι ζωγράφοι, ο κόσμος θα είναι άσχημος, θα είναι δύσκολο να ζήσεις κανείς. Και ούτε όλοι μπορούν... να είναι χορευτές και δεν υπάρχει λόγος. Αλλά όλοι μπορούν να είναι δημιουργικοί.

Οτιδήποτε και να κάνεις, κάντο με χαρά, αν το κάνεις με αγάπη κι αν η πράξη σου δεν είναι μόνο για τα λεφτά, τότε είναι δημιουργική. Αν αυτό που κάνεις σε ωριμάζει, τότε είναι πνευματικό, δημιουργικό, θεικό.

ΟΣΣΟ

Μία ενδιαφέρουσα και πολύ προσωπική εξομολόγηση του Picasso:

«Από τη στιγμή που η τέχνη δεν είναι τροφή των εκλεκτών, ο καλλιτέχνης μπορεί να εκδηλώνει το ταλέντο του με κάθε ιδιοτροπία, όπως τού σφυρίξει, με κάθε επινόηση τού πνευματικού τσαρλατανισμού. Αλλά οι εκλεπτυσμένοι, οι πλούσιοι, οι χασομέρηδες, οι διυλίζοντες την πεμπτουσία, ψάχνουν για το καινούργιο, το αλλόκοτο, το πρωτοφανές, το σκανδαλώδες. Κι εγώ από τον Κυβισμό κι ύστερα ικανοποίησα αυτούς τους κυρίους και τους κριτικούς με πάμπολλα παράξενα που πέρασαν από το νου μου και όσο λιγότερο τα καταλάβαιναν, τόσο τα θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω συνεχώς με όλα τούτα τα παιχνίδια, τις λοιδορίες, τους γρίφους, τις σπαζοκεφαλιές και τα αραβουργήματα έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότητα για έναν ζωγράφο σημαίνει: πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτο. Όπως γνωρίζετε, σήμερα είμαι διάσημος και πλούσιος, αλλά όταν μένω μόνος με τον εαυτό μου δεν έχω το θάρρος να με θεωρώ καλλιτέχνη με την αρχαία έννοια τής λέξης. Ήταν μεγάλοι ζωγράφοι ο Τζιόττο, ο Τισιανός, ο Ρέμπραντ, ο Γκόγια. Εγώ είμαι μόνον ένας δημόσιος ψυχαγωγός, που κατάλαβε την εποχή του, που καταπράυνε όσο μπορούσε την ηλιθιότητα, την κενοδοξία και την απληστία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η δική μου εξομολόγηση, πιο οδυνηρή απ' ό,τι μπορεί να φαίνεται, έχει όμως την αρετή να είναι ειλικρινής».

Καλλιτεχνης της ζωης.

Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που δεν έχει αιτία, που είναι ελεύθερο.
Είναι ομορφιά, είναι επιδεξιότητα, είναι τέχνη.
Χωρίς αγάπη δεν υπάρχει τέχνη.
Οταν ο καλλιτέχνης παίζει όμορφα δεν υπάρχει εγώ. Υπάρχει αγάπη και ομορφιά και αυτό είναι τέχνη.
Είναι επιδεξιότητα στη δράση ,
και επιδεξιότητα στη δράση σημαίνει απουσία του εγώ.
Η τέχνη είναι απουσία του "εγώ".
Οταν όμως παραμελείτε ολόκληρο το χώρο της ζωής και ενδιαφέρεστε μόνο για ένα μικρό μέρος,
- όσο και άν το εγώ μπορεί τότε ν'απουσιάζει-
εξακολουθείτε να ζείτε αδέξια και επομένως δεν είστε καλλιτέχνης της ζωής.
Η απουσία του "εγώ" στη ζωή είναι αγάπη και ομορφιά που δημιουργεί τη δική της επιδεξιότητα.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη τέχνη: να ζείτε επιδέξια σ'ολόκληρο το χώρο της ζωής.

Jiddu KRISHNAMURTI-(The urgency of change)

«Θεωρώ τον εαυτό μου ένα βουβό ποιητή, έναν κουφό μουσικό, έναν τυφλό ζωγράφο»

«O καλλιτέχνης είναι «αρχαίος». Δεν είναι «καινούριος». Τώρα τον θεωρούν «καινούριο», γιατί τον βλέπουν στην τηλεόραση. Αλλά δεν είναι έτσι. Όλα τα σημεία που τον αποτελούν είναι «αρχαία». Ο καλλιτέχνης είναι αντιπρόσωπος της «αρχής». Ίσως σ’αυτό συνίσταται η σημασία του... Ο καλλιτέχνης ίσως μας είναι απαραίτητος, για να μας υπενθυμίζει την «αρχή»

«Η πρώτη στιγμή της ζωγραφικής είναι κάθε φορά που ένας ζωγράφος αρχίζει να φτιάχνει κάτι. Η ζωγραφική, ως ζωγραφική, είναι μια αρχαία ιδέα...Είναι το φως μετά από μια περίοδο στο σκοτάδι. Με το φως συναντιέται κανείς χωρίς να το καταλαβαίνει. Κανένας δεν πάει προς το φως. Το φως σε βρίσκει, σαν βιβλική αρρώστια...Το φως, μετά από ένα μεγάλο διάστημα στο σκοτάδι, σε τυφλώνει. Δεν μπορείς πια να δεις νατουραλιστικά. Είσαι ένας τυφλός...Η συνάντηση του καλλιτέχνη με το φως είναι ένα σοκ, που σε μεταφέρει στα όρια της φαντασίας.

Από εκεί, με μόνο όπλο τη «γλώσσα» σου, δίνεις τις διαστάσεις των πραγμάτων, δίνεις προοπτική στις ιδέες. Μπορείς να μπεις σ’έναν κάτασπρο χώρο κι εκεί μέσα να δημιουργήσεις κάτι που να έχει σημασία. Όλοι οι καλλιτέχνες ξεκινάνε από το αδειανό και το γεμίζουν σημασίες.»

«Ο καλλιτέχνης ποτέ δεν αντιδρά για τίποτα. Το σύστημα μόνο αντιδρά. Ο καλλιτέχνης έχει αρχές και τις υπερασπίζεται. Το μόνο που είναι δυνατόν στο «σύστημα» είναι να «υποκλέψει» την «επιφάνεια» του καλλιτέχνη. Το βάθος δεν μπορεί να το «κλέψει» κανείς. Γιατί στο βάθος υπάρχει η «αρχή», και η «αρχή» του καλλιτέχνη είναι άλλη από την «αρχή» του συστήματος. Το «βάθος» του καλλιτέχνη είναι παρόν σ’ό,τι κι αν κάνει. Αυτό τον καθορίζει –και το παρόν δεν κλέβεται. Αλλά και την επιφάνεια να κλέψει το σύστημα, δεν μπορεί να την κρατήσει για πολύ. Γιατί η «επιφάνεια» έχει μια ιδιότητα : αλλάζει συνεχώς. Δεν είναι ποτέ για πολύ, η ίδια.»

Γιαννης Κουνελλης

αξίζει κανείς να αφιερώσει τη ζωή του

Έχετε μπροστά σας ένα μικρό και ζωντανό αρχείο. Ένα μικρό σύμπαν.

Στο οποίο είσαι πανταχού παρών μ' ένα τρόπο, πού κανείς δεν καθορίζει κανέναν αλλά όλοι είναι απαραίτητοι.
Ένα μικρό σύμπαν που γεννήθηκε ασφυκτιώντας στα όρια κάθε βιωμένης ανελευθερίας.

Και που έχει αρνήσεις:
- δεν πουλιέται, όχι μόνο γιατί δεν φτιάχθηκε για να πουληθεί... αλλά γιατί δεν ανέχεται οτιδήποτε φτιάχνεται για να πουληθεί.

- δεν ανέχεται την οποιαδήποτε "προβολή" του από οποιοδήποτε κατεστημένο ΜΜΕ, γιατί αισθάνεται τουλάχιστον απέχθεια για το ρόλο του κοινωνικού χειραγωγού.

- δεν μπορεί να κρατήσει την ψυχραιμία του στα χέρια ανθρώπων που θα το μεταχειριστούν σαν δεκανίκι ευαισθησίας σε ιδιοτελείς επιλογές τους

- δεν αυτοανακηρύσσεται διακεκριμένος τιμητής καμίας υπόθεσης

Αυτό που ουσιαστικά θέλει είναι να συνεισφέρει -με την όποια του δυναμική- στο να επικυρωθεί κοινωνικά το αναντικατάστατο της γενικευμένης πολιτισμικής ανατροπής...

http://disobey.net/wxra/

H θεώρηση του Κρισναμούρτι για την τέχνη.

Έχοντας χάσει την επαφή μας με τη φύση τείνουμε φυσιολογικά στο να αναπτύξουμε διανοητικές ικανότητες . Διαβάζουμε πολλά βιβλία , πηγαίνουμε σε μουσεία και κονσέρτα , βλέπουμε τηλεόραση και έχουμε και τόσες άλλες διασκεδάσεις . Επαναλαμβάνουμε ατελείωτα τις ιδέες άλλων και σκεφτόμαστε και μιλάμε τόσο πολύ για τέχνη .

Γιατί εξαρτιόμαστε τόσο πολύ από την τέχνη ; Μήπως είναι ένα είδος διαφυγής , ερεθίσματος ; Αν είσαι σε απευθείας επαφή με τη φύση , αν παρακολουθείς την κίνηση ενός πουλιού στον αέρα , αν βλέπεις την ομορφιά της κάθε κίνησης του ουρανού , αν παρατηρείς τις σκιές στους λόφους , την ομορφιά στο πρόσωπο του άλλου , νομίζεις ότι θα θέλεις να πας σε οποιοδήποτε μουσείο να κοιτάξεις οποιαδήποτε ζωγραφιά ; Ίσως επειδή δεν ξέρεις να κοιτάς όλα τα πράγματα γύρω σου , είναι ο λόγος που καταφεύγεις σε κάποιο είδος ναρκωτικού για να σε διεγείρει να δεις καλύτερα .

Υπάρχει μια ιστορία για ένα δάσκαλο μιας θρησκείας που συνήθιζε να μιλάει κάθε πρωί στους πιστούς του . Ένα πρωί ανέβηκε στην εξέδρα και ενώ ήταν έτοιμος να αρχίσει να μιλάει , ένα μικρό πουλί ήρθε κι έκατσε στο περβάζι του παραθύρου και άρχισε να τραγουδάει . Και τραγουδούσε με όλη του την καρδιά . Μετά σταμάτησε και πέταξε μακριά , κι ο δάσκαλος είπε : « Το κήρυγμα τελείωσε για σήμερα το πρωί » .

Wassily Kandinsky - Για το πνευματικό στην τέχνη

Χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης τη δύναμή του, για να κολακεύσει ποταπές ανάγκες. Μεταφέρει σε μια δήθεν καλλιτεχνική μορφή ένα ρυπαρό περιεχόμενο, συγκεντρώνει τα στερούμενα δύναμης στοιχεία, τα αναμειγνύει συνεχώς με κακά, εξαπατά τους ανθρώπους και τους βοηθάει στην αυταπάτη, κάνοντάς τους να πείθουν τον εαυτό τους και άλλους, πως έχουν πνευματική δίψα, πως κορένουν αυτή την πνευματική δίψα από καθαρή πηγή. Δεν βοηθούν τέτοιου είδους έργα την κίνηση προς τα πάνω, την ανακόπτουν, αναχαιτίζουν την τάση προς τα μπρος, εξαπλώνουν γύρω τους πανούκλα. Τέτοιες περίοδοι, στις οποίες δεν έχει η τέχνη κανέναν εκπρόσωπο που να στέκεται ψηλά, στις οποίες λείπει ο φωτισμένος άρτος, είναι περίοδοι παρακμής στον πνευματικό κόσμο.

Η δυναμικη της εκφρασης

‘’... για μένα το έργο πρέπει να έχει την δική του ζωτικότητα. Εννοώ ότι ένα έργο μπορεί να περιέχει μια εγγενή ενέργεια, μια δική του έντονη ζωή, ανεξάρτητα από το αντικείμενο που παριστάνει. Όταν ένα έργο έχει αυτή την δυναμική ζωτικότητα, δεν το συσχετίζουμε με την λέξη κάλλος. Το κάλλος με την ελληνική και αναγεννησιακή έννοια, δεν είναι ο σκοπός της γλυπτικής μου. Ανάμεσα στην ομορφιά της έκφρασης και την δύναμη της έκφρασης υπάρχει μια διαφορά λειτουργίας. Ο σκοπός της πρώτης είναι ν’ αρέσει στις αισθήσεις, ενώ η δεύτερη έχει μια πνευματική ζωτικότητα που, για μένα, είναι πιο συγκινητική και προχωρεί πιο πέρα από τις αισθήσεις. Επειδή το έργο δεν αποσκοπεί να παραστήσει φυσικά φαινόμενα, δεν σημαίνει και ότι απομακρύνεται από την ζωή. Ίσως ζητά να διεισδύσει στη πραγματικότητα... να εκφράσει το νόημα της ζωής...’’

(Χένρυ Μούρ)

Αργά και επίμονα γίνονται τα έργα.

Η τέχνη είναι σαν το γλυκό ψωμί. Η τέχνη είναι σαν τα καταπράσινα δένδρα. Δεν ανήκει στις τράπεζες, δεν ανήκει σε επιτήδειους επενδυτές, δε μπορεί να είναι μόνο προνόμιο των μουσείων και των πλουσίων.Η τέχνη είναι τροφή. Δε μπορείς να τη φας αλλά σε τρέφει.
Αργά και επίμονα γίνονται τα έργα. Πρόχειρα και άκοπα δεν δημιουργούνται παρά μονάχα ονόματα.

Το πολύ οδηγεί στη σύγχυση, το λίγο προκαλεί χαλάρωση.

Σε όποιον ζωγραφίζει ένα τοπίο, η αντήχηση στην καρδιά προηγείται του πινέλου. Δύο μέτρα είναι τα βουνά, ένα πόδι τα δένδρα, μια ίντσα τ΄ άλογα, μια γραμμή οι άνθρωποι. Μακρινοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάτια ˙ μακρινά τα δένδρα δεν έχουν κλαδιά ˙ μακρινά τα βουνά δεν έχουν βράχια και είναι ασαφή ˙ μακρινά τα νερά δεν έχουν κύματα, ψηλά ταιριάζουν με τα σύννεφα… τα βράχια και τα τοιχώματα κατακλύζονται από πηγές. Οι βεράντες και οι πολυώροφες βίλες περιβάλλονται από δένδρα. Οι δρόμοι και τα μονοπάτια γεμίζουν από κόσμο. Όποιος κοιτά με διεισδυτικότητα θωρεί πρώτα τη φανέρωση των πνοών. Κατόπιν διακρίνει το καθαρό και το θολό. Ορίζει τους χαιρετισμούς των φιλοξενουμένων και του οικοδεσπότη. Διευθετεί τη μεγαλόπρεπη συμπεριφορά μεταξύ της πληθώρας των κορυφών . Το πολύ οδηγεί στη σύγχυση, το λίγο προκαλεί χαλάρωση.

Wang Wei

Το αριστούργημα

Ένας σπουδαίος καλλιγράφος σχεδίαζε μερικά καλλιγραφήματα σε χαρτί ενώ ένας από τους ιδιαίτερα παρατηρητικούς του μαθητές, τον παρακολουθούσε στην εργασία. Όταν ο καλλιγράφος τελείωσε, ζήτησε την γνώμη του μαθητή του, που αμέσως του είπε ότι δεν είναι καλό.
Ο δάσκαλος ξαναπροσπάθησε, μα ο μαθητής και πάλι δεν ήταν ευχαριστημένος. Πάλι και πάλι ο καλλιγράφος σχεδίαζε το ίδιο σχέδιο, ενώ ο μαθητής απέρριπτε τα αποτελέσματα.

Τελικά, όταν ο μαθητής είχε την προσοχή του αλλού, ο δάσκαλος άρπαξε την ευκαιρία και γρήγορα σχεδίασε αυθόρμητα το σχέδιο.
«Ορίστε!» του είπε «αυτό πως σου φαίνεται;»
«Αυτό» αποκρίθηκε ενθουσιασμένος ο μαθητής «είναι ένα αριστούργημα!»

Η τέχνη είναι μια γυμνή ουσία νέα.

«Οι πραγματικά καλοί άνθρωποι - όχι οι έτσι και έτσι, όχι οι μέτριοι, αλλά οι πραγματικά καλοί άνθρωποι- είναι μειοψηφία της μειοψηφίας. Σ'αυτήν την μειοψηφία ανήκε. Στην μειοψηφία που δεν ξέρει τι θα πει η λέξη μικρότητα. Στην μειοψηφία που η προσφορά δεν χρειάζεται να φαίνεται, προτιμά να μένει αφανής και σχεδόν αυτονόητη».

Old boy

« Όπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω. Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στην μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας. Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο ...

Υπάρχει ένας τρόπος να μπαινοβγαίνουμε στα καθημερινά γεγονότα, έτσι που το ρούχο μας να μην πιάνεται απ΄τα κλαδιά που απλώνει γύρω μας το συμφέρον...

Δεν λυπάμαι τους ποιητές που μείνανε χωρίς κοινό... Λυπάμαι το κοινό που έμεινε χωρίς ποιητές. . .»

Ελυτης

Η βελτιωση του εαυτου.

Η βελτιωση του εαυτου σου, είναι το μονο που μπορεις να κανεις για να βελτιωσεις τον κοσμο...

Λουντβιχ Βιτγκεσταιν

Όταν θελεις ν'αλλαξεις τον κοσμο(μεσα από την διαφορετικοτητα σου), οι ανθρωποι στην αρχη θα σε αγνοουν, μετα θα σε κοροιδευουν, μετα θα επιτιθενται, μετα θα κερδισεις...

Η ενθυμηση του Εαυτου. Να εισαι.

Να είσαι :

ο άνθρωπος που δε θέλει να ζει σαν ρομπότ, ρυθμισμένος από το παρελθόν. Θρησκεία, κοινωνία, πολιτισμός, οτιδήποτε είναι χθεσινό, δεν μπλέκεται με κανένα τρόπο στη ζωή του, στον τρόπο ζωής του.

Ζει ατομικά, όχι σαν τελευταίος τροχός της αμάξης, αλλά σαν μια οργανική ενότητα. Η ζωή του δεν έχει αποφασιστεί από κανέναν άλλον, αλλά από τη ίδια του την ευφυΐα.
Το ίδιο το άρωμα της ζωής του είναι αυτό της ελευθερίας.

Και δεν ζει μόνο ο ίδιος μέσα στην ελευθερία, αλλά επιτρέπει και στον καθένα να ζει μέσα στην ελευθερία. Δεν επιτρέπει σε κανέναν να μπλέκεται μέσα στη δική του ζωή και δεν μπλέκεται στη ζωή κανενός.

Για εκείνον, η ζωή είναι τόσο ιερή και η ελευθερία είναι η υπέρτατη αξία και μπορεί να θυσιάσει τα πάντα γι' αυτήν: κύρος, ευϋποληψία, ακόμα και την ίδια τη ζωή.

Να εισαι:

Ένας άνθρωπος που αποφάσισε να μη σκλαβώνει κανέναν και να μη σκλαβωθεί από κανέναν, ένας άνθρωπος που αποφάσισε να παραμένει αυθεντικά αληθινός με τον εαυτό του και όπου κι αν οδηγεί αυτή η αλήθεια αυτός είναι έτοιμος να πάει.

Οσσο

Προσωπικότητα.

Είναι η μάσκα, που σου έχουν φορέσει οι άλλοι. Προσωπικότητα είναι αυτό που σ'έκανε η κοινωνία.
Δεν είναι η αυθεντική σου πραγματικότητα, δεν είναι το αρχικό σου πρόσωπο. Πρέπει να αποβληθεί, ώστε να έρθει στην επιφάνεια η ατομικότητα σου. Η προσωπικότητα δεν είσαι εσύ. Χρησιμοποίησε την ενέργεια σου για την καταστροφή της προσωπικότητάς σου.

Osho

Συνείδηση-Συνειδητότητα.

Η συνειδητότητα είναι δική σου. Η συνείδηση σου δίνεται από την κοινωνία, είναι μια επιβολή πάνω από τη συνειδητότητα σου. Διαφορετικές κοινωνίες επιβάλλουν διαφορετικές ιδέες στη συνειδητότητα σου, όλες όμως επιβάλλουν αυτό ή εκείνο. Και όταν κάτι επιβάλλεται στη συνειδητότητα σου, δεν μπορείς ν' ακούσεις τη συνειδητότητα σου. Βρίσκεται πολύ μακριά. Ανάμεσα στη συνειδητότητα σου και σ' εσένα στέκεται ένας χοντρός τοίχος της συνείδησης, που η κοινωνία έχει επιβάλλει πάνω σου από την παιδική σου ακόμη ηλικία.

Η κοινωνία δεν σκοτίζεται για τη συνειδητότητά σου. Για την ακρίβεια, η συνειδητότητα είναι πρόβλημα για την κοινωνία. Η κοινωνία δεν σε θέλει να συμπεριφέρεσαι σαν ανθρώπινο ον, σε θέλει να συμπεριφέρεσαι σαν μηχάνημα, ώστε να σε κάνει πιο αποτελεσματικό, πιο παραγωγικό, λιγότερο συνειδητό. Αυτό είναι αυτοματοποίηση. Εσύ γίνεσαι αποτελεσματικός, όμως η ψυχή σου χάνεται. Όλη η προσπάθεια των τεχνικών διαλογισμού είναι να σε βγάλουν από αυτή τη μηχανική κατάσταση, να σε κάνουν και πάλι ξυπνητό, να σε κάνουν και πάλι ένα ανθρώπινο ον, όχι μια μηχανή.

Όταν η συνειδητότητά σου είναι υγιής, δεν υπάρχει κανένα εγώ. Δεν γνωρίζεις τίποτα σχετικά με τον εαυτό σου. Δεν υπενθυμίζεις στον εαυτό σου 'εγώ είμαι αυτό' ή 'εγώ είμαι το άλλο,' απλώς χαλαρώνεις. Υπάρχεις, μα δεν υπάρχει κανένα εγώ. Ο εαυτός δεν υπάρχει.

Osho

Απόδειξη πως κάνουμε κάτι σωστό…

Το μόνο που έχω να πω,είναι πως υπάρχει ένα κομμάτι του συστήματος που ποτέ δεν μας αποδέχτηκε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη πως κάνουμε κάτι το σωστό…
Αν μας αποδεχτούν και αυτοί,τότε κάτι πάει στραβά, δεν είμαστε αυτοί που πρέπει. Εντυπωσιακό είναι, σε πόσο εκ διαμέτρου αντίθετο κλίμα,σε σχέση με την αγάπη του κόσμου,«κινείται» αυτό το κομμάτι των ανθρώπων.

Το σύστημα λειτουργεί τόσο χυδαία, τόσο βρώμικα και παράλληλα τόσο απογοητευτικά. Λειτουργεί ως ένα
θέμα «εσωτερικής κατανάλωσης»,που εμένα,προσωπικά,δεν με ενδιαφέρει.Ο κόσμος αγαπάει και εκτιμάει πράγματα που αξίζουν, όσο και αν τα χτυπούν.

...Είμαι στη φάση αυτοκινήτου που έχει πρόβλημα. Αν το αφήσεις στο ρελαντί, θα σου σβήσει. Πρέπει να διατηρηθώ στις 7.000 στροφές γιατί θα πέσω κάτω… Είμαι στην τσίτα συνεχώς.

Αντωνης Κανακης

Στην ακρογιαλιά.

‘’... κάποτε, κατοικούσα αρκετά χρόνια συνέχεια στην ίδια ακρογιαλιά. Κάθε χρόνο, ένα καινούργιο σχήμα βότσαλου τραβούσε το βλέμμα μου, το ίδιο ακριβώς που τον προηγούμενο χρόνο δεν το είχα δει, μολονότι υπήρχαν εκεί εκατοντάδες. Από τα εκατομμύρια βότσαλα που προσπερνούσα περπατώντας στην ακροθαλασσιά, διάλεγα να κοιτάξω συνεπαρμένος μοναχά εκείνα που ταίριαζαν με το μορφικό ενδιαφέρον που είχα εκείνη την στιγμή. Αλλιώς έχουν τα πράγματα αν καθήσεις κάτω και εξετάσεις μια χούφτα βότσαλα ένα-ένα. Τότε μπορεί να διευρύνω την μορφική μου εμπειρία, δίνοντας καιρό στο πνεύμα μου να εξοικειωθεί μ’ ένα νέο σχήμα’’

(Χένρυ Μούρ)

Πρωτοπορία και ανατρεπτική διάθεση

Αν κάτι χαρακτήρισε την ζωή μου ήταν πρωτοπορία και ανατρεπτική διάθεση,γιατί η Αριστερά οφείλει να περιέχει κάθε άνθρωπο με ανησυχίες. Κάθε άνθρωπος που δεν συμβιβάζεται είναι αριστερός.

Οι αρμοδιοι, θεατές από ψηλά, από την πιο ασήμαντη και φτηνή θέση, εγκλημάτων που διαδραματίζονται στην ελληνική γη, ανίκανοι να ορίζουν και ν' αλλάζουν τη μοίρα των όσων έγιναν και γίνονται στον τόπο.

Και από την άλλη, υπηρξαν αυτοι που δεν συμβιβάστηκαν με τους νικητές Γερμανούς, δεν υπήρξαν ‹πατριώτες› με το περιεχόμενο του χωροφύλακα και του μπράβου. Είχαν τη σκέψη όργανο, τα μάτια υγρά κι ακούραστα να βλέπουνε τον κόσμο και την ψυχή παρθενική και απροσάρμοστη, στη μεταπολεμική ελληνική αθλιότητα.

Το ελληνικό κράτος δέχεται μόνον ότι το υπηρετεί και το κολακεύει. Υπήρξε πάντοτε αντιπνευματικό και έτσι εξακολουθεί να είναι.

Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν' αντέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας.

Δείτε, η εξουσία είναι μια εγωπαθής και ανεγκέφαλη κυρία που αγαπάει τους εραστές της και καταδιώκει όσους την αντιπαθούν και την εχθρεύονται. Δυστυχώς, όλοι οι αγώνες και οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης αυτής κυρίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης.

Για μιαν ακόμη φορά δυστυχώς η ποιητική συνείδηση και η έκφραση της καταδιώχθηκε και εξαναγκάστηκε στην σιωπή.

H δαιμονοποίηση ακολουθεί κάθε καινοτομία στην Ελλάδα.

Νιώθω Έλληνας αν αυτό σημαίνει Ευρωπαίος. Κι Ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την Ελληνικότητά μου. Δεν μ' αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική.

Τι θα ελέγα λοιπόν ότι μου «δίδαξε» η ζωή μετά άπο όλα αυτά τα χρόνια?

Να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την ‹ηθική› των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές. Να περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εφησυχασμένους συνομήλικους και την κάθε λογής χυδαιότητα. Να αδιαφορώ για την δόξα, που φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Χατζιδακις

η ... τιμή του καλλιτέχνη

"... η "τιμή" ενός καλλιτέχνη είναι κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό και δεν έχει καμμιά σχέση με χρηματιστήρια τεχνών. Η έμφαση στην οικονομική πλευρά της τέχνης αποσπά το ενδιαφέρον από την καθαυτή έκφραση της τέχνης, η οποία είναι απαραίτητο και ζωτικό στοιχείο της ζωής μας. Ενδιαφέρομαι για τις τέχνες, για τους διαφορετικούς τρόπους με του οποίους οι καλλιτέχνες δημιουργούν μέσα στον χρόνο. να βλέπω παλιές και νέες δουλειές και να προσπαθώ να τις κατανοήσω...
Στην δουλειά μου αλλάζω συνεχώς πορείες ανάλογα με τα ενδιαφέροντα που έχω κάθε εποχή. Για μένα εμπορικός καλλιτέχνης σημαίνει εύκολα αποδεκτός... εμπορικός είναι επίσης αυτός που από κάποια στιγμή αρχίζει και αναπαράγει τον εαυτό του..."

(Στίβεν Αντωνάκος)

Καλο ειναι να υπάρχεις, αλλα να ζεις ειναι άλλο πραγμα.

Οι ανθρωποι καταντήσανε σαν αδεια κανάτια και προσπαθουν να γεμίσουν τον εαυτό τους ρίχνοντας μέσα ενα σωρο σκουπίδια, κανοντας εκθέσεις με τερατουργήματα, ομιλίες και αερολογίες, καλλιστεια που μετριέται η ομορφια με τη μεζουρα, ηλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογης-λογης με γεύματα και με σοβαρες συζητήσεις για τον ισκιο του γαϊδάρου, συνδέσμους αφιερωμένους στους αποθεωμένους ανδρες της Ευρώπης κι ενα σωρο αλλα τέτοια. Αυτή, με μια ματιά, ειναι η εικόνα της ανθρωπότητας σήμερα, που να μην αβασκαθει! Που να βρει κανένας καταφύγιο; ...

Δόξα στον Θεό, που υπάρχει ακόμα κάποιο καταφύγιο για μας που δεν ειμαστε σε θέση να νοιώσουμε «το μεγαλειο της εποχης μας».
Δόξα στον Θεο που υπάρχουν ακόμα κάποιοι τόποι που δεν τους εξερανε αυτη η φυλλοξήρα που λέγεται σύγχρονος πολιτισμός.

Καλο ειναι να υπάρχεις, αλλα να ζεις ειναι άλλο πραγμα.

Φώτης Κόντογλου

Για … τις χειρονομιες παρακμης στην ελληνική σκηνή σύγχρονης τέχνης.

Πίσω από τις περισσότερες τέτοιες χειρονομίες παρακμής κρύβεται η πτωχαλαζονεία ανθρώπων αδαών, ξεπεσμένων και ψευδευλαβών - με αναξιόπιστες εμπειρίες και καμιά
απολύτως διάθεση να πούνε την αλήθεια. Κρύβονται άνθρωποι που γεννήθηκαν όχι απο την ανάγκη να εκφράσουν κάτι εσωτερικό, αλλά απο τον αμνήμονα σπινθηρισμό των media, τις γκαλερί, τους συλλέκτες, τους κατ' επίφαση τεχνοκριτικούς, το ναρκισσισμό κα την περιφρόνηση της ίδιας τους της Τέχνης.

Καλλιτεχνες που τους έφτιαξε όχι η συνείδηση αλλά η συναναστροφή με τους ομοίους τους - τα βερνισάζ και τα πάρτι. Καλλιτέχνες χωρίς πνοή, πίστη και οργή, χωρίς δαιμόνιο και θεϊκή καταγωγή - απλοϊκοί είρωνες που αντί να «γράφουν τη ζωή» (δηλαδή να ζωγραφίζουν) τραβάνε το ego-trip τους στα όρια της παθολογίας και στην καλύτερη περίπτωση διαπιστώνουν ότι η Τέχνη είναι νεκρή κι αυτοί την κηδεύουν με τη δέουσα αηδία.

Πολλές απο τις περιπτώσεις αυτών των καλλιτεχνών μου θυμίζουν ενα βασικό πρόβλημα της σύγχρονης Τέχνης: Την υπερβολική «ευφράδεια» των ίδιων αλλά κυρίως των «πατρώνων» τους μπροστά στα κενά δημιουργήματά τους. Δεν συντελείται πια καμιά συγκίνηση στο μάτι, δεν υπάρχει κανένα οπτικό πάθος. Το δράμα του ματιού γίνεται δράμα των σκέψεων - κι όταν μάλιστα μπουν στο παιχνίδι οι τεχνοκριτικοί γίνεται (ακόμα εγκεφαλικότερα): δράμα των λέξεων.

Αλλά ειδικά τώρα, που η Τέχνη έχει χάσει το κέντρο της και ο ποιητής είναι ένα κενό όσο ποτέ άλλοτε, υπάρχει η ελπίδα ότι η Τέχνη ίσως ξαναγυρίσει στα βασικά: στην ανάγκη του μυστηρίου (που τα λόγια δεν μπορούν να το εκφράσουν) και στην ανάγκη μιας ριψοκίνδυνης εσωτερικής περιπέτειας που θα μας μάθει κατι παραπάνω για τη φύση της ζωής και του κόσμου. Τόσο απλά; Τόσο απλά!

Σταθης Τσαγκαρουσιανος

Περι απύθμενης βλακείας.

"Οι πτωχευμένοι στο πνεύμα πορεύονται ενθουσιασμένοι στη κόλαση που είναι ο παράδεισος τους".

"Οταν ο ανοητος ακουει για το Ταο ξεκαρδιζεται. Χωρις το γελιο αυτό το Ταο δεν θα ηταν ότι είναι..."

Τίποτα στον κόσμο δεν είναι πιο δίκαια μοιρασμένο από το μυαλό. Όλοι πιστεύουν ότι έχουν πολύ.
Πάμπλο Πικάσο

Ο πολιτισμός ευνοεί τον βλάκα. Στην πρωτόγονη κατάσταση τα πράγματα ήταν απολύτως ξεκαθαρισμένα. Αυτόν που αργούσε να καταλάβει γιατί τρέχουν οι άλλοι τον είχε αρπάξει η αρκούδα. Στην εποχή μας ο κάθε καθυστερημένος μπορεί να είναι κυβερνητικό στέλεχος ή αυτός που σε έχει ναρκωμένο στο χειρουργικό κρεβάτι.
Δ. Χαριτόπουλος

Εναντιον της βλακειας ακομη και οι θεοι αγωνιζονται ματαια.
Φ.Σιλλερ

"Ξεδιαντροπα υποστηριχτες της δικτατοριας της ηλιθιοτητας.
Πολλοι από τους φωνασκουντας είναι οντως διαταραγμενοι, αλλα και παλι,σε τετοιους καιρους, μονο οι αθεραπευτα βλακες η οι ενοχοι δεν είναι".

Η αηδια είναι η καταλληλοτερη αντιδραση στις περισσοτερες καταστασεις. Θα επιμεινω να εκφραζω την οργη που αισθανομαι- όταν δεν πληττω σε βαθμο κωματος από την περιρρεουσα ασημαντοτητα.
Π. Χατζηστεφανου

Τα μεγαλα πνευματα συναντησαν παντα την βιαιη αντιδραση των ασημαντων μυαλων.
Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη ηλιθιότητα. Και δεν είμαι σίγουρος για το σύμπαν.

Albert Einstein

"Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να κερδίσει τη φυσική ηλιθιότητα..."

"Σπασε το κρανος που υπαρχει κατω από το κρανιο που φορας".

"Τα δυο πιο κοινά στοιχεία στη φύση είναι το υδρογόνο και η ηλιθιότητα".

"Η βλακεία είναι απρόβλεπτη. Εχει τόση ποικιλία εκδηλώσεων, όσοι και οι βλάκες που ο καθένας ξεχωριστά είναι μια αστείρευτη πηγή εμπνεύσεων".

Η λογική είναι ικανή να ξεσκεπάσει το κακό που κρύβεται ύπουλα πίσω από ένα όμορφο ψέμα. Αλλά μπροστά στη βλακεία η λογική είναι ανίσχυρη. Δεν έχει τίποτα να ξεσκεπάσει. Η βλακεία δεν φοράει προσωπείο.
Είναι εκεί, αθώα. Ειλικρινής. Γυμνή. Και απροσδιόριστη.
Μίλαν Κούντερα

"Να θεωρείς μεγάλη μόρφωση εκείνη που θα σου δώσει την υπομονή να υποφέρεις την αμορφωσιά –την ασχημια-την ιδιοτελεια-την ηλιθιοτητα".

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε. Ενας τυχαιος , αστειος ανθρωπος.
Κ.Π. Καβάφης

Δημιουργια και φασισμος

Υπάρχουν δημιουργοί, που στο βωμό του έργου τους, ξημεροβραδιάζονται απολαμβάνοντας τα πλούσια δώρα. Έτσι εξηγείται γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ισπανών κλασσικών κιθαριστών είναι ακροδεξιοί.

Υπάρχουν ωστόσο, και προοδευτικοί δημιουργοί που χρησιμοποιούν το έργο τους σαν βάθρο για να εξυψωθούν πάνω από τη μάζα του ατάλαντου κοινού, απολαμβάνουν τα προνόμια του χαρισματικού θεαματοποιού και εισπράττουν επιμελώς το φόρο υποτέλειας των αφυδατωμένων υποτελών για να μπορούν να εξελίσσουν τη «ζωογόνα» γι' αυτούς απόσταση.

Εφόσον οι δημιουργοί έχουν αυτοεγκαταλειφθεί στον ναρκισσισμό τους, το θέαμα έρχεται να παγιώσει αυτή τη σχέση - με τον εαυτό τους και με την κοινωνία- μέσω του ολοκληρωτισμού της πλύσης εγκεφάλου. Το έργο τίθεται στο απυρόβλητο και ο δημιουργός εισάγεται στις ανθρώπινες συμπεριφορές σαν πρότυπο/φετίχ/είδωλο/πιλότος.

Όσο πιο πολύ κανείς απομακρύνεται στην καθημερινή του ζωή από το απελευθερωτικό εγχείρημα, τόσο πιο πολύ συμβάλλει στον κοινωνικό εκφασισμό.

disobey.net/wxra

Με τη γλυπτική δεν νιώθει τυφλός

Έχασε την όρασή του εδώ και 26 χρόνια αλλά συνεχίζει να δημιουργεί με το…εσωτερικο φως.

Έχασε την όρασή του στα 28 του χρόνια λόγω του νεανικού διαβήτη από τον οποίο έπασχε. Ζωγράφος και καθηγητής Καλλιτεχνικών μέχρι τότε, ο κ. Πέτρος Ρουκουτάκης παρέμεινε δημιουργός αλλά, κατ΄ ανάγκην πλέον, σε άλλο εικαστικό πεδίο: ασχολείται δημιουργικά με τη γλυπτική εδώ και 26 χρόνια.

«Από τότε που τυφλώθηκα η γλυπτική είναι το νόημα της ζωής μου. Χάρη σ΄ αυτή δεν αισθάνομαι τυφλός. Βλέπεις -δεν βλέπεις το τελικό αποτέλεσμα, το έντονο συναίσθημα ικανοποίησης την ώρα που δημιουργείς είναι το ίδιο, εφόσον μπορείς να ελέγξεις άνετα το έργο σου μόνο με την αφή σου. Αυτό το άγγιγμα είναι πάνω απ΄ όλα ψυχικό....

Χρόνια τώρα, θυμάμαι πώς ήταν όλα γύρω μου. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά μου σε σχέση με εκ γενετής τυφλούς καλλιτέχνες. Κατά κάποιο τρόπο οι εικόνες αυτές ανανεώνονται μέσα μου, τις βλέπω ακόμα και στον ύπνο μου. Σήμερα τα όνειρά μου είναι με εικόνα και μάλιστα έγχρωμα!

Από τη στιγμή λοιπόν που έχω τις παραστάσεις αυτές μέσα μου, είναι πολύ εύκολο για μένα να τις αποδώσω, να τις αποτυπώσω στα έργα μου. Η γλυπτική άλλωστε, είναι θέμα αφής».

Ακου Ανθρωπάκο

Πέρασα τη ζωή μου απαλλαγμένος από ρυπαρότητα και λαιμαργία.
Γιατί διατήρησα ακέραιη την ευαισθησία μου για την άνοιξη και το ελαφρό αεράκι της,
για το μουρμούρισμα του ρυακιού πλάι στο σπίτι, για το τραγούδι των πουλιών στο δάσος.
Γιατί δεν συμμετείχα στα κουτσομπολιά του κακοήθη γείτονα.
Γιατί στους δύσκολους καιρούς, δεν έχασα τον προσανατολισμό μου και γιατί η ζωή μου είχε νόημα
Ακολούθησε τη φωνή της καρδιάς σου, ακόμα κι αν σε οδηγεί έξω απ΄το μονοπάτι των άτολμων ψυχών.
Να μη γίνεσαι σκληρός και να μην πικραίνεσαι, όταν η ζωή καμιά φορά σε βασανίζει.
Τότε ευχομαι να μάθει κάποτε αυτή η ζωή να διεκδικεί τα δικαιώματά της
και να αλλάξει τη νοοτροπία των σκληρών και δειλών ψυχών που κάνουν τα κανόνια να βροντούν.
Το κάνουν αυτό, μόνο και μόνο επειδή η ζωή τους ξέφυγε μέσα απ΄τα χέρια.

Βίλχελμ Ράιχ

Mεταξύ «Σκύλλας και Χάρυβδης»

Το πνευματικό και πολιτιστικό κλίμα των ημερών μας ταλαντεύεται μεταξύ «Σκύλλας και Χάρυβδης», δηλαδή μεταξύ μιας ελιτίστικης πρωτοπορίας και μιας μαζικής υποκουλτούρας, η οποία σήμερα παίρνει τρομακτικές διαστάσεις και καταλήγει να είναι η μοναδική πολιτιστική διέξοδος της πλειοψηφίας του λαού.

Ο έλεγχος της καλλιτεχνικής παραγωγής μέσω της εμπορευματοποίησης, της επιχειρηματικής ιδιοκτησίας στα υλικά και τους χώρους παραγωγής και κοινωνικοποίησής της, είναι η αιτία της εκτροπής προς τον κομφορμισμό, την κοσμοπολίτικη τυποποίηση και τη χυδαιότητα. Οδηγεί όλο και περισσότερους δημιουργούς στον συμβιβασμό ή στην αποστράτευση. Στην εκβιαστική επιλογή άλλης παράλληλης ή και άσχετης εργασίας, κάτω από την ανάγκη της επιβίωσης

Art Works Giannis Doganis (Γιαννης Δογανης): visual artist - portfolio / Contemporary abstract art

17/12/14

Ποις ειναι ο ηχος ενος χεριου που χειροκροτει? (Κοαν)